Φόρουμ φιλοσοφίας, παιδείας, πολιτικής και ναυτιλίας!
 
ΠΟΡΤΑΛ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣΦόρουμΠόρταλΔΙΟΠΤΕΥΣΕΙΣΠΟΛΥΦΩΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟΕικονοθήκηΕγγραφήΣυχνές ΕρωτήσειςΣύνδεση
HOMA EDUCANDUS
ΠΟΡΤΑΛ


ΟΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΑΣ. ΜΑΣ ΤΙΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥΜ.
ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΙΣ ΒΛΕΠΟΥΝ. ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΡΑ ΝΑ ΓΡΑΦΤΕΙΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΕΝΤΟΥΚΑΝΤΟΥΣ...

Μοιραστείτε
 

 Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης;

Πήγαινε κάτω 
Μετάβαση στη σελίδα : 1, 2, 3, 4  Επόμενο
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
ΔΑΝΑΗ
Admin
ΔΑΝΑΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 7946
Registration date : 30/10/2007

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης;   Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Icon_minitimeΚυρ Μαρ 21, 2010 1:47 pm

ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

«Ο δάσκαλος είναι που μεταμορφώνει τον εγκέφαλο του ζώου σε νου ανθρώπου. {…} Ο δάσκαλος είναι ο ποιητής του ανθρώπου. Με την ίδια κυριότητα που ο ποιητής του κόσμου είναι ο θεός.» (σελ 13 - 14)

"Η λογοτεχνία ενός λαού είναι το αντίκρυσμα συναλλάγματος στα τραπεζικά υπόγεια της ιστορίας του." (σελ. 42)

"η εμορφιά θα σώσει τον κόσμο" (φράση του Ντοστογιέβσκι, σελ. 45)

"Το όνομα ποίημα παράγεται από το ρήμα ποιείν που σημαίνει πράττειν." (σελ. 46)

"... όσο περισσότερο αγράμματος και αρχαϊκά έτοιμος είσαι για την ποίηση, τόσο την καταλαβαίνεις καλύτερα." (σελ. 46)

"Ο Καρυωτάκης είναι μεγάλος ποιητής, γιατί έγραψε με το αίμα του. Κι ένα ποίημα με αίμα αξίζει για εβδομήντα τόμους με μελάνι." (σελ. 50)

"Το ποίημα είτε μας μιλάει, είτε δε μας μιλάει, λέει ο Σεφέρης. Μπορεί να το διαβάσεις είκοσι φορές μέσα σε είκοσι μήνες ή σε πέντε χρόνια, και να μην σου ειπεί τίποτα. Και ξαφνικά εκεί που περπατάς στο ακροθαλάσσι για να πάρεις τον αέρα σου, ένας στίχος του χτυπάει ανεπάντεχα την ύπαρξή σου, όπως το ατλάζι του πελάγου σου χτυπάει τα μάτια, και σε φωτίζει ολόκληρο. Την ίδια ακριβώς στιγμή που φωτίζεται και το ποίημα μέσα σου." (σελ. 51)

"Ο Ελύτης στα νιάτα του έδωκε ένα σουρρεαλιστικό ορισμό στην ποίηση. Η ποίηση, είπε, είναι συνουσία επ' άπειρον." (σελ. 51)

"Τη σχέση της φιλοσοφίας και της ποίησης ο Σολωμός τη διατύπωσε θεωρητικά. Η ποίηση, λέει, είναι λογική που έχει μετατραπεί σε εικόνες και αισθήματα. Με την πρόταση αυτή ουσιαστικά καθιδρύει τη φιλοσοφία και την ποίηση σε τόπο κοινό. Μόνο τα όργανα είναι διαφορετικά." (σελ. 53)

«... Οι αληθινοί ποιητές δεν γράφουν στίχους, ούτε παίζουν με τις λέξεις. Οι αληθινοί ποιητές είναι από τα πιο υπεύθυνα όντα που γεννιούνται επί γης, λέει ο Σεφέρης. {...} Σε κάθε εποχή ο γνήσιος ποιητής αναγκαία και αναπότρεπτα υπήρξε στρατευμένος. Γιατί στράτευση είναι η άρνηση στο άδικο και στην ανισότητα, που συνοδεύονται με έμπρακτη γνώση και με ανθρωπιά.» (σελ. 56)

"Η ποίηση είναι πολιτική. Όπως το δέντρο φυτρώνει στο χώμα και όπως το ψάρι μεγαλώνει στο νερό, έτσι και της αληθινής ποίησης το αίμα είναι η ζωή. Η άμεση, η ρέουσα, η πυρωμένη ζωή των ανθρώπων. Που κυλάει από τη γέννηση στο θάνατο καθώς ο βαθυδίνης ωκεανός. Με όλα τα μάγια, και όλα τα πλούτια, και όλα τα κακά. Ετούτος ο φερέγγυος αλλά και ο αχώρητος όρος είναι ο κανόνας και ο νόμος και το κοινό της ποίησης. Καθώς όμως η ποίηση γίνεται έκπτυξη και καταδήλωση ζωής, αναγκαία γίνεται λειτουργία καθαρά πολιτική. Γιατί ο ορίζοντας της ζωής του ανθρώπου είναι η πολιτεία με τις πόλεις, και οι πόλεις με τους πολίτες της. Και οι πολίτες με την πολιτική τους." (σελ. 57)

"Μια σελίδα ποίηση είναι ίσον ή μεγαλύτερο από μια βιβλιοθήκη φλυαρίες" (σελ. 63)

"Γιατί αυτό είναι το μυστήριο της αληθινής ποίησης. Να μη συνθέτει απλά το παρόν. Αλλά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να εξαργυρώνει και το μέλλον στη γοερή Τράπεζα της προφητείας. Ο μεγάλος ποιητής γίνεται μάντης. Poeta vates, που λέγανε οι παλαιοί. Γιατί το νεύρο και το αίμα του μαγνητίζεται από τον άνθρωπο. Και κάνει ποίηση πολιτική. " (σελ. 71)

"Υπάρχουν ποιητές που γίνουνται αμέσως γνωστοί. Ο κόσμος τους μαθαίνουν, τους γνωρίζουν, τους αγαπούν. Καμιά φορά τους κάνουνε και είδωλα. Ανάμεσα σ' αυτούς οι λίγοι θα δικαιώσουν τη φήμη τους. Οι πολλοί ωσάν περνούνε το δρόμο, ή εμφανίζουνται στα σαλόνια των φιλολογουσών κυριών, τους κοιτάνε και λένε: αυτός είν' εκείνος. {...} Οι περισσότεροι από τους ποιητές αυτούς, όταν πάψουν να ζουν, παύει να ζει και η φήμη τους. Ωσάν η δόξα του ζωντανού να 'τανε το σάβανο του νεκρού. Πεθαίνοντας την παίρνει μαζί του στον ανήλιαγο τάφο. {...}

Και υπάρχουν ποιητές που όσο ζούνε δε γίνουνται γνωστοί. Τουλάχιστον στους ευρύτερους κύκλους, περνούν τη ζωή τους με τη δραματική αίσθηση, ότι περπατάνε έξω από το δέρμα τους. Γιατί βλέπουν και ξέρουν πως άλλο κάνουνε, κι άλλο φαίνουνται πως κάνουνε. {...} Γι' αυτούς, λοιπόν, τους ποιητές που ζήσανε και πεθάνανε άσημοι, έρχεται κάποτε Ανάσταση. Ξαφνικά τους ανακαλύπτουν, και αρχίζουν να τους μελετούν. Απότομα η λάμψη τους τινάζεται σαν έκρηξη αστέρα σουπερνόβα που εμφανίζεται κάθε εξήντα ή διακόσια χρόνια και λάμπει στον ουρανό και τη μέρα. Αρχίζουν τότε και τους κουβεντιάζουν από το Τόκυο στη Χιλή, και από την Πετρούπολη στην Κοπεγχάγη." (σελ. 77 - 79)

ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΑΛΗΘΙΝΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ

1. ΤΟ ΝΕΟ

"Όπως ο φυσικός ή ο βιολόγος δε θα προχωρήσει στην ανακάλυψη του νέου, αν δε γνωρίζει ολόκληρο το επιστητό του τομέα που δουλεύει, έτσι γίνεται και με τον ποιητή. Δε φτάνει η έμπνευση, το ταλέντο, η άσκηση. Χρειάζεται και η γνώση." (σελ. 81)

2. Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

"Ο αληθινός ποιητής δε γράφει εύκολα, και δε γράφει πολλά, και για να του δοθεί στην τελική της μορφή μια οκτάβα ενδέχεται να την ξαναχύσει οχτώ και πενήντα έξι φορές. Ένας άλλος από τη γενιά των καταραμένων ποιητών βασανιζότανε ενάμισυ ημερονύκτιο, για να βάλει ή όχι ένα κόμμα σε κάποιο του στίχο." (σελ. 82)

3. ΤΟ ΠΩΣ

"... την ακραία ουσία της ποίησης ο Δάντης τη διατύπωσε σε διατύπωση ασύγκριτη: μεταχειρίζομαι τους ίσκιους σαν πράγμα στερεό.

Και τέσσερες αιώνες αργότερα ο Στέφανος Μαλλαρμέ την ξαναείπε στη δική του παραλλαγή: η ποίηση δε γίνεται με τις ιδέες, αλλά με τις λέξεις." (σελ. 84)

4. ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ

«Είναι ασύλληπτη υπόθεση η βιογραφία του αληθινού ποιητή. Η μοναξιά και η πίκρα του έχει εφτά δέρματα, λέει ο ξένος. Και ο δικός μας έγραψε πως ο ποιητής, αν είναι να δημιουργήσει έργο, οφείλει να σπαταλήσει τη ζωή του ως την ίνα και ως τη ρανίδα. Θυσία στον ήλιο τον κοσμήτορα, και στο χάος το τέρας είναι η ζωή του ποιητή. Και διαθήκη που θα την υπογράψει με το αίμα του. Όπως ο Φάουστ με το σκούφο του σοφού υπόγραψε με το διάβολο τον κατσικοπόδαρο.» (σελ 84)

5. ΤΟ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟ

"Ο γνήσιος ποιητής αγαπά τους ανθρώπους. {...} Ο αληθινός ποιητής νιώθει ανησυχία για τα μελλούμενα του ανθρώπου, όμοια με την ευθύνη που νιώθει ο αληθινός δάσκαλος για το αύριο των μαθητών του" (σελ. 86)

6. Η ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ

"Η πειθαρχία του ποιητή στη γραφή είναι συμπεριφορά εντελώς σύστοιχη με την πειθαρχία του στρατιώτη στη μάχη. {...} Η πειθαρχία του ποιητή φέρνει την έκφραση του να λαβαίνει κάτι από τη στερεότητα και τη φεγγοβολή που έχουν οι στιλπνές εξισώσεις των φυσικών, όταν περιγράφουν τους νόμους της φύσης. {...} Η υποταγή του ποιητή στους νόμους της ύλης και της μορφής είναι το σημαντικότερο δίδαγμα που μας άφηκε κληρονομιά η κλασική παράδοση των ελλήνων και των ρωμαίων." (σελ. 87)

7. Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΠΛΑΘΕΙ ΑΓΑΛΜΑΤΑ

"Ο μεγάλος ποιητής είναι ένας κομψός και ρωμαλέος τεχνουργός λέξεων. {...} Τελεί πράξη, δηλαδή, και έργο με το λόγο του.

Λέγοντας ότι ο ποιητής πλάθει αγάλματα εννοώ νοητικές εποπτείες. {...} Τέτοιες νοητικές εποπτείες, ή αγάλματα λόγου, είναι η ομηρική Ελένη για παράδειγμα." (σελ. 90)

8. Η ΒΙΓΛΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

«Τα τραγούδια του για τη ζωή ο ποιητής τα συνταιριάζει την ώρα που ψαρεύει στις θάλασσες του θανάτου» (σελ. 92)

"Διαιρώ τους ποιητές μας σε τρία επίπεδα. {...}

1. Η πρώτη ... είναι η δημοτική μας ποίηση.

2. Η δεύτερη ... είναι ο Σολωμός, ο Καβάφης, και ο Παπαδιαμάντης.

3. Η τρίτη ... είναι ο Κάλβος, ο Μακρυγιάννης, ο Μυριβήλης, ο Βάρναλης, ο Σεφέρης, ο Παλαμάς, ο Καζαντζάκης, ο Ελύτης.

Αυτές είναι οι τρεις φάσεις της ακτινοβολίας στη δημιουργία της νέας Ελλάδας.

4. Και υπάρχει και η τέταρτη φάση... Αυτοί είναι οι τεχνίτες του λόγου και οι εργάτες της επιστήμης. Βηλαράς, Ρήγας, Κοραής, Πολυλάς, Τυπάλδος, Τερτσέτης, Μαβίλης, Βυζάντιος, Λασκαράτος, Θεοτόκης, Μαρκοράς, Βαλαωρίτης, Κρυστάλλης, Βιζυηνός, Ροΐδης, Ζαμπέλιος, Γρυπάρης, Μαλακάσης, Βλαχογιάννης, Ψυχάρης, Καρκαβίτσας, Πάλλης, Ξενόπουλος, Καρυωτάκης ο γενναίος, Αντρέας Εμπειρίκος ο αγνός, Νικόλαος Πολίτης ο ηλιοσυνάχτης, Σπυρίδων Λάμπρος, ο ιστορικός Παπαρρηγόπουλος, ο Δελμούζος, ο Γληνός, ο Τριανταφυλλίδης, Κοσμάς Πολίτης, Παπαντωνίου, Αυγέρης, Τερζάκης, Σικελιανός, Βενέζης, Εγγονόπουλος, Κόντογλου, Παπατσώνης, Ουράνης, Πρεβελάκης, Βρεττάκος, Χατζόπουλος, Καραγάτσης, Γκάτσος, Καββαδίας και Περικλής Γιαννόπουλος.

Και συνέχεια ακολουθούν αστέρες έκτου μεγέθους, που μόλις είναι ορατοί με γυμνό οφθαλμό. Στη λογοτεχνία όμως τηλεσκόπιο σημαίνει αρχείο." (σελ. 96 - 97)

"... ο Πλάτων και ο Όμηρος και ο Αισχύλος σ' αυτή τους τη θεώρηση, και δεν υπάρχει άλλη να τους κοιτάξεις αν δε γελάς κι αν δε γελιέσαι, σου ζητούν πράγματα αληθινά και πολύ τίμια. Σου ζητούν να κηρύξεις τη ζωή σου σε συναγερμό επ' άπειρον." (σελ. 111)

"η τέχνη των ελλήνων καθρεφτίζει τον αγώνα τους να νικήσουν τον πεσσιμισμό τους" (σελ. 125)

"Ο καημός του θανάτου γέννησε στους έλληνες την τέχνη." (σελ. 127)

"Η φράση του Νίτσε "έχουμε την τέχνη για να μη μας συντρίψει η αλήθεια" είναι η τέλεια ανατομία της συμπεριφοράς των ελλήνων που γέννησε την τέχνη τους." (σελ. 130)

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin
ΔΑΝΑΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 7946
Registration date : 30/10/2007

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης;   Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Icon_minitimeΚυρ Μαρ 21, 2010 1:50 pm

ΓΚΕΜΜΑ

"Ο τεχνίτης, μια και θέτει το έργο του πάνω απ' όλα, οφείλει να καταστρέψει το άτομό του χάριν του έργου του." (Καβάφης)

Ερωτώ: πόσοι ποιητές καταστρέψανε το άτομό τους χάριν του έργου τους; Ο ίδιος ο Σεφέρης τόλμησε να καταστρέψει το άτομό του χάριν του έργου του; Ο Σολωμός όμως, ο Κάλβος, ο Παπαδιαμάντης, ο Καβάφης κατάστρεψαν το άτομό τους χάριν του έργου τους. Το ακαριαίον του Καρυωτάκη αυτοί το ζήσανε ολοζωής. Μπουκιά, μπουκιά, και στάλα στάλα τους κατάπιε η λύπη και ο θάνατος. (σελ. 239 - 240)

Ο φόβος και ο πόνος μπροστά στο θάνατο είναι η αιτία που έπλασε ο άνθρωπος τον κάτω κόσμο και τον Άδη. Και πάντα μέσα στη σφαίρα της ποίησης. Στη σφαίρα της θρησκείας όμως η αιτία αυτής της επινόησης, πέρα από το φόβο και τον πόνο, εκπορεύτηκε κυρίαρχα από το χυδαίο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης. Και τέτοιο ονομάζω την ημιμάθεια, τον εγωισμό, και την ανανδρία. Όλα τούτα περιεντυμένα με μια πανούργα υποκρισία, που έδωκε το στίγμα και στο χρίσμα της ψευτιάς μέσα στο παγκόσμιο καθεστώς και στις ανθρώπινες κοινωνίες. (σελ. 184)

ΑΙΣΧΥΛΟΣ: «Πρώτα στο Μαραθώνα και μετά στην τραγωδία! {...}

ΣΙΔΩΝΙΟΣ: Ένα παιδαρέλι, ένας δανδής, ένα χάρχαλο. Δεν ηξεύρω κιόλας, αν ημπορούσε, κατά τη σκαμπρόζικη ιδέα του Βάρναλη, να γαμεί. Έχει το μυαλό ενός μεγάλου παιδιού. Ό,τι και να ειπεί είναι παρόλες και λύματα. … Ο Σιδώνιος με την ποίησή του, θαρρεί ότι θα φωτίσει τον κόσμο. Και γι’ αυτό τα δίνει όλα για την ποίηση. Και τη ζωή και το θάνατο. … Ωστόσο από το ζωηρό Σιδώνιο λείπει το καίριο. Εκείνο που δεν έλειψε βέβαια από τον Αισχύλο. Του λείπει η χάρη της αληθινής γνώσης. Του λείπει η φυσική διαλεκτική με τη σκληρότητα του κόσμου και της ζωής, που είναι ανεκλάλητα αδυσώπητη. Εντελώς αναγκαία όμως για τη μεγάλη τέχνη.»

ΑΙΣΧΥΛΟΣ: «Γι’ αυτό εδημιούργησα την τραγωδία. Χωρίς αυτήν την άγρια γνώση και την άγρια πείρα, θα ‘μουνα κι εγώ ένας ποιητής σαν και σένα (το Σιδώνιο…) Ένας φαλλός εν χαλάσει. Ένα μεγάλο αρχίδι. Και θα υμνούσα με επιγράμματα την «δοντογλυφίδα της γκόμενας». Η γνώμη και ο τρόπος μου ήταν, προτού κινήσω τους χορούς και τα χορικά, να ‘χω σίγουρη τη γιορτή. Αυτό κυρίως.» (σελ. 242)

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin
ΔΑΝΑΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 7946
Registration date : 30/10/2007

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης;   Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Icon_minitimeΚυρ Μαρ 21, 2010 5:06 pm

Εμείς, αγαπητοί φίλοι, έτσι μελετάμε Λιαντίνη. Και έτσι μιλάμε για εκείνον. Με συνεχή αναστροφή σε όσα έγραψε ο ίδιος ο Λιαντίνης. Όχι με αυθαιρεσίες δικές μας.

Και το ίδιο απαιτούμε από όποιον άλλο μιλά για το Λιαντίνη. Δικαίωμά του να πιστεύει και να υποστηρίζει το χι και ψι. Μα να το τεκμηριώνει. Έτσι τουλάχιστον πορεύεται η επιστήμη. Έτσι πορεύτηκε και ο Λιαντίνης στο γραπτό του λόγο.

Σε όλα του τα βιβλία υπάρχουν σχόλια και αναφορές πού θα βρεις αυτό που σου λέγει ότι είπε ο τάδε και ο δείνα.

Δε λέω σε καμία περίπτωση πως εγώ κατέχω τι είπε ο Λιαντίνης και κανείς άλλος στον κόσμο δεν τον έχει διαβάσει όσο εγώ. Τέτοιο καλάμι δεν το καβάλησα ακόμη και ελπίζω γεράζοντας να μην την πατήσω και λέω άλλα...

Και είμαι πρόθυμη να δεχτώ την άποψη κάθε άλλου, ειδικά όταν λέει πως διάβασε όλο το έργο του Λιαντίνη, αρκεί να τεκμηριώνει το λόγο του. Με αποδείξεις. Όχι με αυταπόδεικτα.

Θεωρείς ότι ο Λιαντίνης ήταν φιλόσοφος και δεν ήταν ποιητής; Απόδειξέ το. Μην περιμένεις δηλαδή να το δεχθούμε γιατί το λες εσύ που τον έχεις διαβάσει και έχεις και κάποιες περγαμηνές σπουδών. Σεβαστά τα προσόντα σου, μα ουδέποτε στη ζωή μου έμαθα να δέχομαι την αλήθεια του άλλου επειδή ο άλλος είναι αυθεντία.

Γιατί την ίδια ώρα άλλοι, που και εκείνοι είναι αυθεντίες σε θέματα Λιαντίνη, όπως ο εξάδελφός του κ. Πέτρος Βλαχάκος, φιλόλογος και με διδακτορικό στο ΑΠΘ, λέγει πως ο Λιαντίνης είναι συνάμα φιλόσοφος και ποιητής.

Και μάλιστα τεκμηριώνει την άποψή του με πλούσια βιβλιογραφική αναφορά. Δεν επαναπαύεται στο ντοκτορά του για να μας πείσει. Ούτε επικαλείται το θάνατο του Λιαντίνη πουθενά ως τεκμήριο της αλήθειας του έργου του.

http://www.liantinis.gr/main/index.php?option=com_content&view=article&id=13&Itemid=22

Αν αυτός, που είναι και συγγενής εξ αίματος του Λιαντίνη, δεν το κάνει, ας προβληματιστούμε όλοι και ας επανεξετάσουμε το ζήτημα. Χωρίς αυτοκτονία του Λιαντίνη το έργο του θα ήταν ψεύτικο και άκυρο; Δε θα ήταν φιλόσοφος και ποιητής αν δεν αυτοκτονούσε;

Τότε γιατί τον λάτρευαν οι σπουδαστές του; Όσοι... Σίγουρα όχι όλοι. Πάντως δεν είμαι η μοναδική του μαθήτρια που τον ανέβασα στον Όλυμπο πριν αυτοκτονήσει.

Εμάς τουλάχιστον κατάφερε να μας πείσει και ζωντανός. Και να τον ξεχωρίσουμε από δεκάδες άλλους δασκάλους που είχαμε συναντήσει. Δε χρειαστήκαμε να θέσουμε το δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων για να πειστούμε πως έλεγε την αλήθεια.

Αν κάποιοι δε θα χαρούν λέει να ξαναδούν το Λιαντίνη να διδάσκει, εμείς που προκάμαμε να τον δούμε να διδάσκει καθόλου δε χαρήκαμε όταν μάθαμε από το τελεβίζια πως αυτοκτόνησε. Θυμάμαι τον Ηλία τον Αναγνώστου, μαθητή και φίλο του Λιαντίνη, να κλαίει μπρος στις κάμερες εκείνες τις μέρες και να λέει πως αν ο Λιαντίνης πέθανε πρέπει να πενθοφορήσουν όλοι οι έλληνες.

Εδώ θα βρείτε το ηχητικό ντοκουμέντο που τα λέει ο ίδιος:

http://educandus.forumgreek.com/portal.htm?pid=16&sid=94733ed25674218047db2f28c0d7dcc6

Ποιος πήρε άραγε χαρά από εκείνους που ήξεραν το Λιαντίνη όταν άκουσαν στις ειδήσεις τα νέα για την εξαφάνισή του; Για μέρες έκλαιγα απαρηγόρητη.

Ας βγει έστω και ένας μαθητής του που να πει "Εγώ χάρηκα. Και είπα μπράβο, Δάσκαλε, τώρα μας απέδειξες πως έλεγες αλήθεια."

Τέτοιες απόψεις θεοποίησης του Λιαντίνη γιατί αυτοκτόνησε, τις ακούς μόνο από ανθρώπους που δεν τον γνώρισαν. Και δεν είναι τυχαίο.

Ακόμη και ο στενός του φίλος, ο Βασίλης ο Αναγνωστόπουλος, φιλόλογος, συγγραφέας και πανεπιστημιακός δάσκαλος και αυτός, στο βιβλίο του ΚΑΠΕΛΑ ΣΤΟ ΠΕΛΑΓΟΣ πουθενά δεν εκφράζει συναισθήματα χαράς για το χαμό του φίλου του. Ίσα ίσα που τα βάζει με τον Ταΰγετο που του πήρε τον καλύτερό του φίλο.

http://liantinis-o-daskalos-mas.blogspot.com/2010/02/blog-post_4799.html

"Μισώ τον Εμπεδοκλή, τον Ακραγαντίνο
που βάφτισε το θάνατό του στη λάβα της Αίτνας.
Και τον Οιδίποδα μισώ, τον Αθηναίο,
που αυτοθέλητα κι αυτός,
έτσι τυφλός,
αγωνίστηκε στις χαράδρες του Κιθαιρώνα.


Τους μισώ
κι όσο ζω η καρδιά μου θα κλαίει
γιατί στάθηκαν μοιραίοι
στην απόφαση του φίλου μου
να χαράξει το δικό του "ορειπορικό",
τη δική του ανάβαση στον Ταΰγετο.


Α, υμνημένο και θείο βουνό!
Πώς μπορώ να σ' αντικρίζω
και να μη σπαράζει η ψυχή μου;

Το βλέμμα μας πληγωμένο ελάφι
βολοδέρνει στις πλάνες ρωγμές σου,
στη νεφέλη της βαριάς αναπνοής σου!"


Βασίλης Αναγνωστόπουλος (Καπέλα στο Πέλαγος, σελ. 302)

Ο ξάδερφος, ο μαθητής, ο φίλος. Και άνθρωποι με εγνωσμένη πνευματική αξία και οι τρεις.

Και έρχεται εκείνος που δεν πρόλαβε να γνωρίσει τη ζωντανή του διδασκαλία, με επιχείρημα ότι διάβασε όλα τα βιβλία του Λιαντίνη, και έβγαλε άλλα συμπεράσματα. Τουλάχιστον ας τεκμηριώσει το λόγο του. Δεν περιφρονούμε την άποψή του με επιχείρημα πως γνώρισε το Λιαντίνη από τα βιβλία του. Θα ήταν λάθος κάτι τέτοιο. Μα ζητάμε πολλά όταν ζητάμε να τεκμηριώνει κανείς την άποψή του ειδικά όταν έρχεται σε αντίθεση με τις απόψεις άλλων που έχουν και περισσότερα προσόντα και περισσότερες εγγυήσεις σωστής κρίσης για το Λιαντίνη;

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin
ΔΑΝΑΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 7946
Registration date : 30/10/2007

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης;   Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Icon_minitimeΚυρ Μαρ 21, 2010 5:22 pm

Ας δούμε τώρα ένα ακόμη ντοκουμέντο. Τι έλεγε η εκπαιδευτική κοινότητα για το Λιαντίνη όταν μαθεύτηκε ο χαμός του.

Το κείμενο είναι από το περιοδικό ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ, τεύχος 47, Αύγουστος - Οκτώβριος 1998. Το υπογράφει ο Δημήτρης Γ. Παπαϊωάννου.

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Iuii_i10

Το ιδιαιτέρως σημαντικό στην πρώτη αυτή σελίδα του άρθρου, βρίσκεται στην αρχή της δεύτερης στήλης. Εκεί αιτιολογείται η σχέση της μελέτης θανάτου του Δημήτρη Λιαντίνη όχι μόνο με τη φιλοσοφία μα και με την τέχνη.

Δεν ήταν εφεύρεση του Λιαντίνη να δέσει τη μελέτη θανάτου με την τέχνη. Μα ανακάλυψη της φυλής. Ανακάλυψη των ελλήνων.

Και είναι αυτό ένα βασικό στοιχείο για να κατανοήσει κανείς το έργο του Λιαντίνη. Αυτή την περίεργη στους πολλούς επιλογή να μεταχειριστεί και τη φιλοσοφία και την ποίηση στη μεγάλη μελέτη του.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin
ΔΑΝΑΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 7946
Registration date : 30/10/2007

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης;   Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Icon_minitimeΚυρ Μαρ 21, 2010 7:45 pm

Λένε λοιπόν κάποιοι πως χωρίς την αυτοκτονία του Λιαντίνη δεν ισχύει το έργο του.

Λάθος!

Το έργο του Λιαντίνη κινδυνεύει πολύ περισσότερο όταν λέμε ότι ο Λιαντίνης δεν είναι ποιητής. Όταν διαγράφουμε την ποιητική διάσταση του έργου και τη σχέση του δημιουργού με την τέχνη.

Αυτή τη σχέση της φιλοσοφίας του Λιαντίνη με την τέχνη, και γενικότερα της ελληνικής φιλοσοφίας με την τέχνη, πραγματεύεται το άρθρο του Δ. Παπαϊωάννου που την πρώτη του σελίδα παραθέσαμε πριν. Και είναι ώρα να τεκμηριώσουμε αυτή την άποψη με παραθέματα από το ίδιο το έργο του Λιαντίνη.

Για να καταλάβουμε πως αν αφαιρέσουμε τον τομέα τέχνη, ολόκληρος ο πύργος θα καταρρεύσει... Όπως και ο πύργος με τα ξυλοτουβλάκια που παίζουν τα πιτσιρίκια, όταν τραβάν ένα τουβλάκι καίριας σημασίας. Γιατί η τέχνη στο έργο του Λιαντίνη δεν είναι απλά ένα σημαντικό τμήμα, είναι η μία από τις δύο βάσεις που το θεμελίωσε. Η άλλη φυσικά και είναι η φιλοσοφία.

Στην καλύτερη λοιπόν περίπτωση το εποικοδόμημα θα γείρει ως άλλος πύργος της Πίζας. Ένα γραφικό κατασκεύασμα άξιο μόνο για τουριστικές ατραξιόν.

Περάστε κόσμε να θαυμάσετε το φιλόσοφο που για να αποδείξει το έργο του αυτοκτόνησε!

Και δώστου τα κλικ κλακ των μηχανών, βγάλε κι εσύ μια φωτογραφία μπρος στη σπηλιά του Λιαντίνη, μπορείς!

Και δώστου να κόβονται εισιτήρια για το θέαμα.

Κόβονται εισιτήρια στον Ταΰγετο; Α, όχι. Αλλού καταβάλλεται το οικονομικό αντίτιμο και με πιο εκλεπτυσμένους τρόπους.

Διότι, κύριοι, ο Λιαντίνης πουλάει. Ακόμη και σήμερα, 12 χρόνους μετά. Και είδα και έπαθα να πείσω στο πολύ πρόσφατο παρελθόν μια δημοσιογράφο που ήθελε ντε και καλά να με κουβαλήσει στα τελεβίζια να μιλήσω για το Λιαντίνη, πως δεν τον έχω για πούλημα το Δάσκαλό μου και δε διψάω για δημοσιότητα.

Θα μου πεις δε θέλεις να διαδοθεί το έργο του Δασκάλου σου; Βεβαίως και θέλω. Τι κάνω τότε όλη μέρα εδώ; Αντί να πάω μια βολτίτσα στην παραλία και να απολαύσω την υπέροχη ανοιξιάτικη λιακάδα.

Αλλά με το σωστό τρόπο. Και κυρίως χωρίς να παραχαράζεται. Δε με νοιάζει δηλαδή να κουβεντιάζει και η κομμώτρια της γειτονιάς για το Λιαντίνη αλλά να γίνει συνείδηση έστω και σε λίγους τι στο καλό είπε αυτός ο άνθρωπος σημαντικό. Και κυρίως στους νέους ανθρώπους, γιατί για το χατίρι τους έκανε ο Λιαντίνης ό,τι έκανε.

Διαμαρτυρία για το έγκλημα σε βάρος τους αποτέλεσε η τελευταία του πράξη. Δεν ενδιαφέρει λοιπόν η πράξη σαν πράξη μα να σταματήσει το έγκλημα.

Δεν είναι λοιπόν και πάλι τυχαίο που όσοι εστιάζουν μονόπλευρα στην αυτοκτονία του Λιαντίνη, δεκάρα δε δίνουν για το έγκλημα αυτό.

Και δεν μπορούν να δώσουν όσο αρνούνται να δουν τι σχέση της τέχνης με τη φιλοσοφία του Λιαντίνη. Κι ας τα βάζουν με θεολόγους και θεολογικές και αρχιμανδρίτες και αρχιεπισκόπους. Αυτά είναι προπέτασμα καπνού.

Γιατί η απάντηση του Λιαντίνη στο θέμα θρησκεία είναι η τέχνη. Και θα σας το αποδείξω με τα δικά του λόγια:

Παράθεση :
Στο πρόβλημα του θανάτου, που για τον άνθρωπο είναι το πρόβλημα των προβλημάτων, και για τη φιλοσοφία ο μόνος δρόμος που οδηγεί στη γνήσια έρευνα και στην αληθινή γνώση για τη φύση και τη μοίρα του ανθρώπου, όπως ισχυρίζεται ο Πλάτων, οι έλληνες δεν καταδέχτηκαν να κοροϊδέψουν τον εαυτό τους. Αρνηθήκανε να αυτοεξευτελιστούν.

Και αφού δεν τον κορόιδεψαν εδώ, στον κίνδυνο και στον αγώνα τον έσχατο, είναι αυτονόητο πως δεν τον κορόιδεψαν και σε τίποτα άλλο. Κυνήγησαν τον πάνθηρα δηλαδή, και θα κιότευαν μπροστά στους ψύλλους;

Αυτή η μοναδικότητα, αυτή η παλικαριά, και το σέβας των ελλήνων στην αλήθεια της φύσης και στην αξία του ανθρώπου, του αδύναμου και τραγικού ανθρώπου αλλά του αληθινού και εξαίσια ωραίου, πέρα από την επιστήμη και την πολιτική συνείδηση, γέννησε κυρίως την τέχνη τους.

Ο καημός του θανάτου γέννησε στους έλληνες την τέχνη. Εκεί που ο φόβος του θανάτου γέννησε στους λαούς τις θρησκείες.

Στην πρώτη περίπτωση το προϊόν είναι η αλήθεια, το ανθρώπινο, η τραγικότητα. Στη δεύτερη περίπτωση το προϊόν είναι η πανουργία, η απάτη, απλοϊκό με την έννοια του μπερντέ του καραγκιόζη.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ, ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ, σελ. 126 127

Και λίγο παρακάτω, στη σελ. 130, ο Λιαντίνης θα σημειώσει :

«Η φράση του Νίτσε "έχουμε την τέχνη για να μη μας συντρίψει η αλήθεια" είναι η τέλεια ανατομία της συμπεριφοράς των ελλήνων που γέννησε την τέχνη τους.»

Κι όταν δεν έχουμε την τέχνη;

Τι έχουμε τότε;

Πολύ απλά ανοιχτό το δρόμο για να επιζούν οι θρησκείες...

Η τέχνη είναι η κερκόπορτα στο έργο του Δημήτρη Λιαντίνη.

Και τυχαία δεν επέλεξε και το μετερίζι τέχνης για να δώσει τον αγώνα του.

Ήξερε ότι μόνο έτσι μπορεί να εξοβελίσει την επίδραση του εβραϊκού πολιτισμού στον πολιτισμό των ελλήνων.

Και βέβαια μιλάμε για την κλασική τέχνη, την ελληνική. Κι όχι για άλλες νόθες μορφές της τέχνης.

Αυτή την τέχνη που υπηρέτησε και ο Σολωμός. Και ας αφήσουμε τον ίδιο το Λιαντίνη να μας τα πει:



Παράθεση :
"Ο ρομαντισμός σαν τεχνοτροπία, ρομαντική ποίηση, και σαν στάση ζωής, διότι απ’ όλες τις τεχνοτροπίες που λένε, παρνασσισμός, συμβολισμός, εξπρεσιονισμός, ιμπρεσιονισμός, νατουραλισμός, σουρεαλισμός, όλ’ αυτά τα πράγματα είναι μορφές τέχνης, αλλά δεν μπορούν να συστήσουν τρόπο ζωής. Ενώ οι δύο μόνες μορφές τέχνης που συνιστούν και τρόπο ζωής είναι το ρομαντικό και το κλασικό. Με το ρομαντισμό δηλαδή μπορεί να ζήσεις και τη ζωή σου, όχι να γράψεις ποίηση ή να λες μ’ αρέσει ο ρομαντισμός, είναι ένας τρόπος ζωής, είναι πολύ ευρύτερο. Το ίδιο πράγμα είναι και το κλασικό, ο κλασικισμός.

Τι είναι τώρα αυτά τα δύο πράγματα; Θα ‘ταν μεγάλη ιστορία… Στο βιβλίο που έχω γράψει για το Σολωμό έχω μια τελευταία ενότητα που λέω «Η αισθητική του Σολωμού» και τα περιγράφω αυτά. Δεν έχουμε καιρό τώρα να ασχοληθούμε, σας λέω. Πρέπει να … «Οι καιροί ου μενετοί» που λέει ο Θουκυδίδης. Πολύ απλά όμως σημαίνει, οι ρομαντικοί, ο ρομαντισμός ξεκινάει από τα συναισθήματα. Όλο συναίσθημα είναι, φαντασία, βούληση, το άλογο δηλαδή μέρος της ανθρώπινης φύσης.

Ενώ ο κλασικισμός που έρχεται από την κλασική Ελλάδα και τη Ρώμη μετά, είναι κυρίως νοολογικός και λογόκεντρος. Ξεκινάνε από τη λογική πρώτα, τη λογική μου, θετικές επιστήμες που λέμε, συγκεκριμένα πράγματα, αισθήσεις, ο άνθρωπος πατάει στα πόδια του, έτσι; Πραγματικότητα, πραγματιστής, ρεαλιστής. Η λογική δουλεύει κι από κοντά ακολουθούν τα συναισθήματα. Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε ρομαντικό και κλασικό.

Κλασική είναι η ελληνική τέχνη. Γι’ αυτό λέμε οι κλασικοί έλληνες κτλ κι όλοι οι μεγάλοι ποιητές που λέμε 80 - 100 στην παγκόσμια ποίηση είναι οι κλασικοί, για κάθε καιρό και κάθε εποχή, είναι πια διότι ακριβώς έχουν, ξεκινούν, απ’ αυτή την ασφαλή βάση, τη λογική, η επιστήμη!

Ο Σολωμός μάλιστα στις παρατηρήσεις, τις κριτικές που κάνει για την τέχνη, ξέρετε πώς θα ορίσει την τέχνη, την ποίηση;

Για με, λέει, «η ποίηση είναι η λογική που έχει μετατραπεί σε εικόνες και αισθήματα.»

Γράφτον, βρε Γιώργο, αυτόν τον ορισμό, γιατί μπορεί να γράψεις διατριβή διδακτορική επάνω εκεί. «Για με, ποίηση είναι η λογική που έχει μετατραπεί σε εικόνες και αισθήματα.» Αν έμενε απλή λογική, θα κάναμε λογική, μαθηματικά, γεωμετρία να πούμε, και αριθμητική. Αυτή η λογική σαν σκελετός, σαν, πώς να το πούμε, σαν δομή, είναι οι αυστηρές θετικές επιστήμες, αλλά δε μένει εκεί. Το μετατρέπει και το κάνει εικόνες και αισθήματα. "

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin
ΔΑΝΑΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 7946
Registration date : 30/10/2007

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης;   Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Icon_minitimeΚυρ Μαρ 21, 2010 8:20 pm

Πήρατε μια μικρή γεύση τι μας δίδασκε ο Λιαντίνης στο Μαράσλειο. Μας γάνωνε τα αυτιά με την τέχνη. Και δώστου ξανά για τέχνη.

Και όχι μόνο με φιλοσοφία...

Η τέχνη είναι το κλειδί. Και τυχαίο δεν είναι που άρχισε και τη φιλοσοφική θεώρηση του θανάτου μιλώντας πάλι για την τέχνη. Την ελληνική...

http://educandus.forumgreek.com/AEIOAI-OEEIOIOEEC-EAUNCOC-OIO-EAIAOIO-h1.htm

Παράθεση :
"Κύριε επιθεωρητά,

ο χώρος αυτός όπως έρχεται από τα αρχαία θέατρα λέγεται ορχήστρα. Όπως επάνω βλέπουμε το κοίλον, από τα αρχαία θέατρα πάντα, τις κερκίδες τα διαζώματα. Είμαστε δηλαδή σ’ ένα χώρο που έρχεται από την αρχαία Ελλάδα, τα αρχαία θέατρα, όπου διδάχθηκε η αττική τραγωδία.

Και η αττική τραγωδία είναι το ευγενικότερο προϊόν που έσωσε να δημιουργήσει ο άνθρωπος στον πλανήτη, σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας του.

Ποτέ δεν ειπώθηκε κάτι περισσότερο αληθινό, περισσότερο εμπράγματο, περισσότερο ρεαλιστικό, περισσότερο ενάρετο και οδηγητικό και έμορφο από την αττική τραγωδία. Εάν δεν έχουμε αυτή την εικόνα για την αττική τραγωδία, κάποιοι φταίνε. Θα πω η παιδεία αμέσως και θα φορτωθώ την ευθύνη σα δάσκαλος.

Αυτή, την αττική τραγωδία, τη γέννησε η διαλεκτική σχέση των ελλήνων με το θάνατο. Είναι δηλαδή ένα γέννημα απ’ αυτό το αντιμέτρημα το πνευματικό που είχαν οι έλληνες με το φαινόμενο του θανάτου.

Αυτό μπορεί να αποδειχθεί και γεωμετρικά με τον εξής απλό τρόπο. Για φέρτε λίγο στο μυαλό σας την αττική τραγωδία, τους τρεις μεγάλους τραγικούς μας ποιητές. Αυτοί οι ήρωες, αυτοί οι τύποι, αυτές οι υπέροχες νοητικές εποπτείες που έπλασαν, τα αγάλματα λόγου όπως λέμε στη λογοτεχνία, είναι όλοι άνθρωποι που στο τέλος πέφτουν. Ο Αγαμέμνων σφάζεται στα λουτρά. Η Κλυταιμνήστρα, τη σφάζει ο γιος της. Ο Αίγισθος, τον σκοτώνει ο Ορέστης. Ο Οιδίπους βγάζει τα μάτια του και ύστερα πεθαίνει στον Κολωνό. Η γυναίκα του και μητέρα του, η Ιοκάστη, απαγχονίζεται. Η κόρη τους, η Αντιγόνη, τη θάβουν ζωντανή. Οι γιοι του Οιδίποδα, ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης, σκοτώνουν ο ένας τον άλλον. Και στη συνέχεια αν δούμε την αττική τραγωδία θα δούμε ότι συνεχώς έχουμε ένα άγριο θέατρο σφαγής. Ο Αίας, ο υπέροχος αυτός στρατιώτης, αυτοκτονεί με το ξίφος του. Ο Ιππόλυτος, ηθικά ναυάγια, συντρίβεται κομμάτια στους βράχους, αυτό που θα λέγαμε σήμερα ένα τροχαίο άγριο. Η Μήδεια σφάζει τα παιδιά της κλπ. Να ‘τη η σχέση με το θάνατο που γεωμετρικά αποδεικνύεται.

Κι αν φύγουμε από την αρχαία τραγωδία και πάμε στην πιο ίσως υψηλή στιγμή της τέχνης της Ευρώπης, στην τραγωδία του Σαίξπηρ που είναι κατευθείαν το παιδί του Αισχύλου, θα ιδείτε πάλι εκεί ότι στο τέλος, καθώς κλείνει η σκηνή, γεμίζει η σκηνή με πτώματα. Φέρτε στο μυαλό σας το Μάκμπεθ, τον Οθέλο, τον Άμλετ, τη Δεσδαιμόνα, την Οφηλία κλπ. Δειγματοληπτικά, για να μην κάνω μια αναφορά πια στην παγκόσμια τέχνη, να πω πόσο αυτό το θέμα απασχόλησε τη μεγάλη τέχνη.

Αυτή λοιπόν η ορχήστρα, όπως την έλεγαν οι αρχαίοι έλληνες, από τους νεοέλληνες ονομάστηκε «το μαρμαρένιο αλώνι». Διότι έτσι είναι στα θέατρα. Ένα μαρμαρένιο αλώνι. Δηλαδή, αν πάτε στο θέατρο του Διονύσου, εδώ στα νότια της Ακρόπολης, ή σε όλα τα αρχαία θέατρα… Και ξέρουμε ότι στα «Μαρμαρένια Αλώνια» εχόρεψε και πάλεψε ο Διγενής κι ο Χάρος. Για θυμηθείτε τους δύο αυτούς ωραίους στίχους από το δημοτικό μας τραγούδι:

«Και πήγαν και παλέψανε στα μαρμαρένια αλώνια.

Κι όθε χτυπάει ο Διγενής, το αίμα αυλάκι κάνει.

Κι όθε χτυπάει ο Χάροντας, το αίμα τράφο κάνει.»

Μ’ αυτή την έννοια λοιπόν, θα μπούμε στο θέμα μας.

Είδατε που σας λέω ότι η τέχνη είναι το κλειδί;

Χωρίς την τέχνη είναι αδύνατον να κατανοήσεις τη Φιλοσοφική Θεώρηση του Θανάτου του Δημήτρη Λιαντίνη.

Και οι ά-τεχνες προσπάθειες κάποιων να διαγράψουν τον τομέα τέχνη από το έργο του Λιαντίνη και να τον παρουσιάσουν μόνο ως φιλόσοφο, φτάνοντας μάλιστα να αντιστρέφουν τα λόγια του και να παρουσιάζουν τη φιλοσοφία ως πράξη και όχι την ποίηση, είναι ό,τι πιο επικίνδυνο για παραχάραξη του έργου του Λιαντίνη.

Φυσικά δεν περιμένουμε από εκείνους που θέλουν να παραχαράξουν το λόγο του να εμφανιστούν με βαριοπούλες όπως εκείνοι που διέλυσαν τις μαρμάρινες πλάκες στον Ταΰγετο. Υπάρχουν πιο εκλεπτυσμένοι τρόποι να υπονομεύσουν αυτόν τον μεγάλο στοχαστή.

Το παραμύθι με την Κοκκινοσκουφίτσα και τον κακό λύκο δεν το ακούσατε ως παιδάκια;

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin
ΔΑΝΑΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 7946
Registration date : 30/10/2007

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑΣ   Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Icon_minitimeΚυρ Μαρ 21, 2010 8:28 pm

Η Κοκκινοσκουφίτσα

ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΥΣ...

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που το αγαπούσαν όλοι. Πιο πολύ απ’ όλους την αγαπούσε η γιαγιά της, αλλά ήταν φτωχή και το μόνο που μπόρεσε να της δώσει ήταν ένα μικρό κόκκινο σκουφάκι από βελούδο. Η μικρή το φορούσε πάντα και της ταίριαζε πολύ, έτσι όλοι την φώναζαν «η Κοκκινοσκουφίτσα».

Μια μέρα της είπε η μητέρα της: "Έλα Κοκκινοσκουφίτσα, πάρε λίγο φαγητό, αυτό το ψωμί και ένα μπουκάλι κρασί να τα πας στη γιαγιά σου. Έχει αρρωστήσει και πρέπει να φάει για να δυναμώσει και να γίνει καλά. Ξεκίνα νωρίς για να μη σε προλάβει ο ήλιος του μεσημεριού, και στον δρόμο, περπάτα ήσυχα και καλά, μην βγεις από το δρόμο σου γιατί μπορεί να σκοντάψεις και να σπάσει το μπουκάλι και θα πας στη γιαγιά σου με άδεια χέρια. Κι όταν φτάσεις να μην ξεχάσεις πρώτα από όλα να την καλημερίσεις".

"Θα προσέχω πολύ", είπε η Κοκκινοσκουφίτσα στην μητέρα της.

Η γιαγιά της ζούσε μακριά στο δάσος, δυόμισι χιλιόμετρα από το χωριό. Μόλις η Κοκκινοσκουφίτσα μπήκε στο δάσος συνάντησε έναν λύκο. Η Κοκκινοσκουφίτσα δεν ήξερε τι κακό ζώο ήταν αυτός, και δεν τον φοβήθηκε καθόλου.

"Καλημέρα Κοκκινοσκουφίτσα"
"Καλημέρα, λύκε".
"Πού πηγαίνεις πρωί-πρωί, Κοκκινοσκουφίτσα;"
"Στη γιαγιά μου".
'Τι κουβαλάς στην ποδιά σου;"
"Λίγο φαγητό και κρασί. Χτες έψησε η μητέρα μου στον φούρνο κι έφτιαξε κάτι καλό για την άρρωστη γιαγιά μου. Άμα τα φάει θα γίνει καλά".
'Και πού ζει η γιαγιά σου Κοκκινοσκουφίτσα;"
" Ένα χιλιόμετρο από εδώ, βαθύτερα μέσα στο δάσος. Το σπίτι της στέκει κάτω από τρεις μεγάλες βαλανιδιές, οι καρυδιές είναι παραδίπλα, σίγουρα θα το ΄χεις δει', απάντησε η Κοκκινοσκουφίτσα.

Ο λύκος σκέφτηκε "Τι καλή που είναι η μικρούλα! Τι νόστιμη γεύση που θα έχει. Πρέπει να δράσω με πανουργία και να τις πιάσω και τις δυο". Έτσι περπάτησε για λίγο μαζί της και μετά της είπε: " Κοίτα Κοκκινοσκουφίτσα, τι όμορφα λουλούδια! Λέω πως δεν ακούς τι ωραία που τραγουδούν τα πουλιά κι εσύ προχωράς βαρετά λες και πηγαίνεις σχολείο. Κοίτα όλη η φύση γιορτάζει σήμερα".

Η Κοκκινοσκουφίτσα σήκωσε το βλέμμα της και είδε τις ηλιαχτίδες να χορεύουν ανάμεσα στα κλαδιά, όμορφα λουλούδια να είναι φυτρωμένα παντού και σκέφτηκε "Αν μαζέψω ένα μικρό μπουκέτο λουλούδια θα κάνω την γιαγιά μου πολύ χαρούμενη. Είναι ακόμη νωρίς και σίγουρα θα προλάβω". Άφησε λοιπόν τον δρόμο πίσω της και χώθηκε στο δάσος για να βρει τα πιο όμορφα λουλούδια. Κάθε φορά που έκοβε ένα λουλούδι, νόμιζε πως λίγο παρακάτω έβλεπε ένα άλλο ακόμη πιο όμορφο κι έτσι, από λουλούδι σε λουλούδι, έμπαινε όλο και πιο βαθειά στο δάσος.

Στο μεταξύ ο λύκος έφτασε τρέχοντας στο σπίτι της γιαγιάς και της χτυπά την πόρτα.

"Ποιος είναι;"
"Η Κοκκινοσκουφίτσα", απαντάει ο λύκος. "Φέρνω φαγητό και κρασί, άνοιξε την πόρτα".
"Σήκωσε τον σύρτη", φώναξε η γιαγιά, "είμαι πολύ αδύναμη και δεν μπορώ να ανοίξω"

Ο λύκος σήκωσε τον σύρτη, άνοιξε την πόρτα και χωρίς λέξη πήγε στο κρεβάτι της γιαγιάς και την έφαγε. Μετά έβαλε τα ρούχα της γιαγιάς, ξάπλωσε στο κρεβάτι της τράβηξε τις κουρτίνες.

Η Κοκκινοσκουφίτσα, αφού μάζεψε όσα λουλούδια μπορούσε να κουβαλήσει, θυμήθηκε τη γιαγιά της και πήρε τον δρόμο για το σπίτι της.

Της φάνηκε παράξενο που η πόρτα ήταν ανοιχτή και όταν μπήκε στο δωμάτιο της γιαγιάς ένιωσε ένα παράξενο αίσθημα και σκέφτηκε " Τι άβολα που νιώθω σήμερα! Άλλες φορές μου άρεσε τόσο πολύ να είμαι με τη γιαγιά μου", και δυνατά είπε " Καλημέρα". Μα δεν πήρε απάντηση. Έτσι πήγε στο κρεβάτι και άνοιξε τις κουρτίνες. Στο κρεβάτι είδε τη γιαγιά της ξαπλωμένη, με το σκουφί της τραβηγμένο πολύ, κι ένα βλέμμα ιδιαίτερα παράξενο.

" Ω γιαγιά!", είπε, "τι μεγάλα αυτιά που έχεις!"
"Για να σε ακούω καλύτερα, παιδάκι μου".
" Μα, γιαγιά, τι μεγάλα μάτια που έχεις!"
"Για να σε βλέπω καλύτερα, παιδάκι μου".
"Γιαγιά, γιατί έχεις τόσο μεγάλα χέρια;"
"Για να σε αγκαλιάζω καλύτερα, παιδάκι μου".
"Γιαγιά τι τρομακτικά μεγάλο στόμα που έχεις!"
"Για να σε τρώω καλυτέρα!"

Με το που το είπε αυτό ο λύκος, ορμάει με ένα σάλτο και τρώει την Κοκκινοσκουφίτσα.

Αφού ο λύκος χόρτασε την πείνα του, ξάπλωσε και πήρε έναν υπνάκο. Ροχάλιζε πολύ δυνατά. Ένας κυνηγός τον άκουσε καθώς πέρναγε έξω απ’ το σπίτι και μονολόγησε " Πως ροχαλίζει έτσι η γιαγιάκα! Πάω να δω μήπως χρειάζεται κάτι".

Μπαίνοντας μέσα βλέπει τον λύκο να κοιμάται. "Εσύ εδώ αχρείε! Έχω ράμματα για την γούνα σου!" Και την στιγμή που θα πυροβολούσε σκέφτηκε ότι ίσως ο λύκος έχει φάει την γιαγιά. Έτσι ο κυνηγός δεν πυροβόλησε, μήπως ακόμα προλάβαινε να σώσει την ηλικιωμένη γυναίκα. Άρπαξε το ψαλίδι και άρχισε να κόβει το στομάχι του λύκου. Με τις δυο πρώτες ψαλιδιές είδε την Κοκκινοσκουφίτσα. Έκοψε άλλες φορές, νάσου και η γιαγιά. Έκοψε λίγο ακόμα και η Κοκκινοσκουφίτσα βγήκε λέγοντας:

«Αχ, πόσο φοβήθηκα! Τι σκοτεινά που ήταν μέσα στον λύκο» και μετά βγήκε ζωντανή και η γιαγιά, ίσα-ίσα που ανέπνεε. Η Κοκκινοσκουφίτσα μάζεψε γρήγορα πέτρες και γέμισε την κοιλιά του λύκου. Όταν ο λύκος ξύπνησε ήθελε να ξεφύγει αλλά οι πέτρες ήταν πολύ βαριές και ο λύκος έπεσε νεκρός.

Η Κοκκινοσκουφίτσα, η γιαγιά και ο κυνηγός ήταν πολύ χαρούμενοι. Ο κυνηγός έγδαρε το τομάρι του λύκου και πήγε σπίτι του. Η γιαγιά έφαγε το φαγητό, το ψωμί και ήπιε λίγο κρασί και δυνάμωσε. Τότε η Κοκκινοσκουφίτσα είπε στη γιαγιά της:

" Όσο ζω δε θα ξαναβγώ απ’ το δρόμο μου, όπως μου ‘χε πει και η μηρέρα μου, γιατί υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι".

Αυτοί που ξέρουν τα πράγματα λένε ότι άλλη μια φορά η Κοκκινοσκουφίτσα συνάντησε έναν άλλο λύκο, πηγαίνοντας φαγητό στη γιαγιά της. Ο λύκος προσπάθησε να τη ξεγελάσει και να την βγάλει από το μονοπάτι. Η Κοκκινοσκουφίτσα όμως είχε τον νου της και πήγε κατευθείαν στο σπίτι της γιαγιάς της χωρίς καθυστέρηση. Είπε στη γιαγιά της ότι ο λύκος την καλημέρισε, αλλά είχε μια κακία στα μάτια του και σίγουρα θα την είχε φάει αν δεν ήταν στη δημοσιά.

"Μη φοβάσαι", της είπε η γιαγιά της, "θα κλειδαμπαρώσουμε την πόρτα και δε θα μπορέσει να μπει αν έρθει εδώ". Πραγματικά σε λίγο χτύπησε η πόρτα και ήταν ο
λύκος:

" Άνοιξε γιαγιά, η Κοκκινοσκουφίτσα είμαι και σου έφερα φαγητό".

Η γιαγιά και η Κοκκινοσκουφίτσα ούτε μίλησαν, ούτε άνοιξαν την πόρτα. Ο λύκος χτύπησε μια, δυο, τρεις φορές και τελικά ανέβηκε στην στέγη. Περίμενε πότε θα βγει η Κοκκινοσκουφίτσα για να την αρπάξει και να την φάει. Αλλά η γιαγιά κατάλαβε το σχέδιό του.

Στο σπίτι υπήρχε μια μεγάλη γούρνα και η γιαγιά είπε στην Κοκκινοσκουφίτσα: "Έλα να μαγειρέψουμε. Έχω χωριάτικα λουκάνικα για ψήσιμο, βάλε το νερό στη φωτιά". Η Κοκκινοσκουφίτσα βοήθησε τη γιαγιά της στη μαγειρική. Σύντομα η μυρωδιά απ’ τα ψημένα λουκάνικα έφτασε στα ρουθούνια του λύκου. Ακολούθησε τη μύτη του και τεντώθηκε να δει τι ετοιμάζουν μέσα στο σπίτι. Δεν μπόρεσε να κρατηθεί όμως και έπεσε από την στέγη μέσα στη γεμάτη γούρνα και πνίγηκε.

Η Κοκκινοσκουφίτσα γύρισε σπίτι της και από τότε δεν την ξαναπείραξε κανένας.


_________________________

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΑΠΟ

http://www.real-greece.ru/inter/shapka.html

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin
ΔΑΝΑΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 7946
Registration date : 30/10/2007

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης;   Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Icon_minitimeΚυρ Μαρ 21, 2010 9:15 pm

Να το διαβάσετε το παραμύθι για τον κακό λύκο και την αφελή Κοκκινοσκουφίτσα.

Είναι από τα ωραιότερα παραμύθια που έχουν γραφτεί για παιδιά.

Για να το μάθετε όσοι σαν παιδάκια δεν το ακούσατε και για να θυμηθείτε οι άλλοι τη δύναμη των παραμυθιών. Τέχνη ξέρετε είναι και τα παραμύθια... Και μάλιστα σπουδαία τέχνη. Γιατί απευθύνεται σε παιδιά. Και τα ετοιμάζει για τη ζωή.

Το ίδιο κάνει αργότερα η τέχνη με τις άλλες μορφές της, μιλάμε πάντα για τη γνήσια τέχνη, για να μας προετοιμάσει σωστά για το θάνατο.

Τη μεγάλη αλήθεια της ζωής μας.

Τόσο μεγάλη που κινδυνεύουμε να μας συντρίψει. Εκεί παρεμβαίνει η τέχνη. Χωρίς να παραποιεί την αλήθεια στο ελάχιστο. Και μετουσιώνει σοφά τον καημό του θανάτου.

«Τα τραγούδια του για τη ζωή ο ποιητής τα συνταιριάζει την ώρα που ψαρεύει στις θάλασσες του θανάτου» (σελ. 92)

λέει ο Λιαντίνης στα Ελληνικά του. Κι αυτό είναι το σπουδαιότερο γνώρισμα του αληθινού ποιητή...

Η Κοκκινουσκουφίτσα, έστω και αν μοιάζει μια αφελής ιστορία για παιδάκια, στην ουσία φέρνει το ανήλικο πλασματάκι αντίκρυ με το θάνατο. Με το λύκο...

Και δε διστάζει να οδηγήσει την ηρωίδα στην κοιλιά του λύκου.

Δε μένει όμως εκεί. Σκοπός δεν είναι να τρομοκρατήσουμε τα παιδιά. Το παραμύθι προχωρά παρακάτω και ο κακός λύκος νικιέται. Πώς; Με με το μυαλό... και με το στρατήγημα της γιαγιάς και της εγγονούλας της.

Κι εδώ ας αφήσουμε πάλι το Λιαντίνη να μας μιλήσει για τα παιδιά και το θάνατο:


Παράθεση :
ΕΡΩΤΗΣΗ: Συνηθίσαμε πλέον στην ιδέα ότι με τον θάνατο ασχολούνται κάποιες ηλικίες μεγαλύτερες ή ενήλικες εν πάσει περιπτώσει. Θα ήθελα τη θέση της φιλοσοφίας απάνω στο αν μπορούμε και αν θα πρέπει να μιλάμε στα παιδιά μέσα στα πλαίσια της αγωγής για το θάνατο ή όχι και πώς; Ευχαριστώ.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΛΙΑΝΤΙΝΗ: Υπέροχο ερώτημα. Η αγωγή. Θα τη βάλουμε στο εδώλιο. Και θα την δικάσουμε την αγωγή. Σας παρακαλώ όμως όχι τους δασκάλους. Όχι τους Δασκάλους. Δεν είναι οι Δάσκαλοι εκείνοι που φταίνε για την κακή αγωγή που έχουμε. Οι δάσκαλοι παίρνουν οδηγίες.

Το μεγαλύτερο... το ωραιότερο βιβλίο που έχει γραφτεί για την αγωγή, για την εκπαίδευση στον ευρωπαϊκό πολιτισμό, γνωρίζετε ότι είναι ο περίφημος Εμίλιος του Ρουσσώ ή Περί Αγωγής.

Ο μεγάλος αυτός Ευρωπαίος διαφωτιστής φιλόσοφος, ο Ρουσσώ, πόσο μεγάλος είναι δεν χρειάζεται να πούμε, αρκεί να πούμε ότι στο όνομά του κατηγορούν ολόκληρη Γαλλική Επανάσταση με 4-5 άλλους. Η Γαλλική Επανάσταση το μεγαλύτερο γεγονός της Ευρωπαϊκής ιστορίας.

Εκεί λοιπόν λέει μία φοβερή πρόταση. Μιλάει για την αγωγή της Ευρώπης στην εποχή του, 1778 πέθανε νομίζω. Λέει: οι Ακαδημίες και τα Πανεπιστήμια της Ευρώπης είναι σχολεία απέραντων ψευδολογιών που απευθύνονται σε Ούρωνες και κάφρους.

Σκεφθείτε την πρόταση. Ο βασικός λόγος που τον ωθεί να μιλήσει με τόση οργή για την αγωγή είναι ακριβώς διότι αποκρύπτουμε από τις νέες γενεές αυτό το πρόβλημα θάνατος.

Τι πρέπει να λέμε. Βεβαίως πρέπει να μιλάμε στα παιδιά για το θάνατο. Διότι από την όλη προβληματική που αναπτύξαμε εδώ είναι φανερό ότι ο σκοπός είναι το παιδί να το βάλουμε μέσα σε μία έμπεδη, εμπράγματη, αληθινή τροχιά να ζήσει. Όχι να του κρύβουμε το... έρχονται μητέρες,πατέρες και μου λένε, μου είπε το παιδάκι μου έξι χρονών με ρώτησε για θάνατο και γω του τό' κρυψα και του λέω δεν είναι τίποτα παιδάκι μου και λοιπά. Γιατί να το κρύψουμε;

Άλλωστε υπάρχει μιά μεγάλη ψυχολογική θεωρία ενός ψυχολόγου, του Βιγκότσκι που λέει σε παιδί έξι χρονών μπορείς να διδάξεις την Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας. Όλα, και θα καταλάβει, κάτι θα καταλάβει.

Μπορείς να διδάξεις τον Τίμαιο τον Πλατωνικό που είναι ο πιό ... τα παιδιά έχουνε ένα ένστικτο αθωότητας, σε σχέση με εμάς, που το λέει και το τραγούδι, πώς να κρυφτείς απ' τα παιδιά έτσι κι αλλοιώς τα ξέρουν όλα.

Κύριε αντισυνταγματάρχα μου, αυτό είναι το μεγάλο πλημμέλημα της παιδείας που οδηγεί σε πάρα πολλά στραβά πράγματα... Θα το μεγαλώσουμε το παιδί μ'αυτή την πραγματική ... με προσοχή, με διακριτικότητα, να μην του περάσουμε φόβους, τραυματικές εμπειρίες, αυτό θα το αφήσουμε όταν θα του' ρθεί φυσιολογικά και θα του πούμε ότι και ο άνθρωπος...


Η ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΕΓΙΝΕ ΑΠΟ ΤΗ ΛΟΥΚΙΑ ΣΟΦΟΥ

http://educandus.forumgreek.com/forum-f11/topic-t686.htm

Πώς λοιπόν θα μιλήσουμε στα παιδιά, στα μικρά παιδιά, για το θάνατο;

Πώς αλλιώς αν όχι με παραμύθια;

Πώς αλλιώς αν όχι με την τέχνη;

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin
ΔΑΝΑΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 7946
Registration date : 30/10/2007

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης;   Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Icon_minitimeΚυρ Μαρ 21, 2010 10:06 pm

Και τώρα θα πάμε στα μεγάλα παιδιά. Πώς θα τα προετοιμάσουμε για το θάνατο. Ο λόγος και πάλι στο Λιαντίνη, και σημειώνω ότι το απόσπασμα του βίντεο είναι η συνέχεια του προηγούμενου. Δε δέχτηκε δηλαδή άλλη ερώτηση ο Λιαντίνης, συνέχισε να απαντά στην προηγούμενη που είχε δεχτεί, μιλώντας αυτή τη φορά για το δικό του παιδί:


Παράθεση :
Έχω... πάω να αναφερθώ σε μία προσωπική περίπτωση. Έχω μιά μανούλα, γιαγιά ογδόντα έξι χρονών, άγιος άνθρωπος. Έχω μιά γυναίκα, σπουδαία γυναίκα, η γυναίκα μου. Διδάσκει σε ένα από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της Γερμανίας αυτή την εποχή. Κι έχω μιά κορούλα, ένα γαλάζιο βλαστάρι. Διοτίμα, η κόρη μου. Λοιπόν. Σε σχέση μ'αυτό που είπατε. Λέω, σας δίνω ένα δείγμα πώς έχω αναθρέψει το δικό μου παιδί, εντελώς φυσικά και αβίαστα.

Εάν υποθέσουμε ότι εγώ πεθαίνω αυτή τη στιγμή. Με χτυπάει ένας νταμπλάς, ένας, μια ανακοπή που λέτε, ισοηλεκτρική γραμμή στο μόνιτορ. Ούτε (φάρμακα,) ούτε απινιδωτές. τέζα ο γέρος που λέει ο λαός. Πεθαίνω. Κάποιος θα τους πάει την αγγελία την πένθιμη.

Ξέρω πώς θα αντιδράσουνε και θα σας πω. Θα σας το πω με ένα σχήμα δηλαδή. Γιατί ακριβώς έχει μπει στο σωστό δρόμο το παιδί. Θα μου απευθύνουνε μία στροφή. Την ακόλουθη.

Πέθανε ο πατερούλης, έτσι με λέει η κόρη μου. Ο πατερούλης. Θα μου πει:

Εγώ για το χατίρι σου τρεις βάρδιες είχα βάλει.
Είχα τον ήλιο στα βουνά και τον αϊτό στους κάμπους
και το βοριά το δροσερό τον είχα στα καράβια.
Μα ο ήλιος εβασίλεψε κι ο αϊτός αποκοιμήθη
και το βοριά το δροσερό τον πήραν τα καράβια.
Κι έτσι του δόθηκε καιρός του Χάρου και σε πήρε.

Κυριαρχημένα αισθήματα, δηλαδή, πειθαρχημένα.
Με οδύνη, με γνώση και με πόνο, αλλά όχι με αφασία συναισθηματική.

Κι εγώ σ’ αυτή τη στροφή, ξέρουν ότι θα απαντούσα με μια άλλη αντιστροφή, την ακόλουθη:

Εδώ είναι ο λαός μας, το λαό μας στεφανώνω, παίρνοντας αφορμή. Ακούστε τι λέει ο λαός μας:

Τρεις αντρειωμένοι εβούλησαν να βγουν από τον Άδη.
Ο ένας το Μάη θέλει να βγει, κι ο άλλος τον Αλωνάρη.
Κι ο Δήμος τ’ αγια – Δημητριού ν’ ανοίξει γιοματάρι.
Μια λυγερή τους άκουσε, γυρεύει να την πάρουν.
- Κόρη, βροντούν τ’ ασήμια σου, το φελλοκάλιγό σου,
και τα χρυσά γιορντάνια σου, θα μας ακούσει ο Χάρος.

Θέλω να πω αυτός είναι ο τρόπος ο σωστός, που ο λαός μας, προτού τον διαφθείρουμε εμείς με τούτα τα αήθη ήθη και με την παιδεία μας κτλ, έτσι δεχότανε τον θάνατο. Και τον πόνο του και τον καημό του τον έκανε αυτά τα ωραία τραγούδια.


Η ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΕΓΙΝΕ ΑΠΟ ΤΗ ΛΟΥΚΙΑ ΣΟΦΟΥ

http://educandus.forumgreek.com/forum-f11/topic-t686.htm

Η τέχνη. Και μάλιστα η υψηλή τέχνη των δημοτικών μας τραγουδιών.

Μ' αυτή απάντησαν οι έλληνες στο φόβο του θανάτου.

Μ' αυτή απάντησε και ο Δημήτρης Λιαντίνης.

Αυτός είναι ο τρόπος ο σωστός... πριν μας διαφθείρουν...

Ποιος όμως διέφθειρε το λαό μας; Ποιος παραμέρισε το δικό μας πολιτισμό;

Και ερωτώ. Θα χρειαζόταν η αυτοκτονία του Δημήτρη Λιαντίνη για να το καταλάβουμε αυτό; Για να πειστούμε πως λέγει την αλήθεια;

Στο βαθμό που μας έχει απορροφήσει ο ελληνοεβραϊκός πολιτισμός, ίσως... για τους άλλους, τους ελληνοέλληνες, οι αλήθειες του Λιαντίνη είναι ο ίδιος μας ο λαός μας. Και ο πολιτισμός μας. Ο ελληνοελληνικός πολιτισμός.

Γι' αυτό και τρομάζω όταν ακούω νέους ανθρώπους να ευτελίζουν το ρόλο της ποίησης και να ισχυρίζονται πως ο Λιαντίνης διδάχτηκε μόνο από φιλοσόφους... άντε και μερικούς έμμετρους...

Και ξεχνάνε πως ο Λιαντίνης λάτρεψε τα δημοτικά μας τραγούδια.

Τρομάζω γιατί τότε καταλαβαίνω πόσο το έγκλημα έχει προχωρήσει σε βάρος της αθώας νέας γενιάς. Πόσο η παιδεία που τους προσφέρουμε αντί να τους κοινωνήσει τον πολιτισμό της Ελλάδας τους έχει αποκόψει από κάθε τι το γνήσιο ελληνικό.

Και τους έχει στρέψει σε εκείνο το μοντέλο το ξενόφερτο. Με τις πολλές τεχνικές γνώσεις. Τεχνικές... Να βλέπεις; Ως και η γλώσσα μας έχει ξεπέσει και λέμε τεχνικός και τέχνη μα εννοούμε το μάθε τέχνη κι άστηνε κι αν πεινάσεις πιάστηνε. Όχι την τέχνη με την αρχαία της σημασία. Αυτή που σημαίνει γέννα και δημιουργία.

Και με αυτή της την έννοια η τέχνη γίνεται έρωτας και παντρεύεται τη φιλοσοφία, τη μελέτη θανάτου. Και γίνονται τα δύο ένα. Σε εκείνη την ολότητα που φέρνει τον άνθρωπο κοντά με την ολότητα της φύσης. Κάνοντας τον πάλι δικό της κομμάτι. Φυσικό. Όπως ένα κυπαρίσσι...

Να γιατί ο Ελύτης έδωσε εκείνο το σουρεαλιστικό ορισμό για την τέχνη:

Τέχνη είναι συνουσία επ' άπειρον.


(ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ, σελ. 51)

Πώς λοιπόν μπορείς να μιλάς για θάνατο χωρίς την τέχνη;

Στο βαθμό που ξεχνάς ότι για το Δημήτρη Λιαντίνη:

Παράθεση :
Ο έρωτας και ο θάνατος είναι δύο πανεπίσκοποι νόμοι ανάμεσα στους οποίους ξεδιπλώνεται η διαλεκτική του σύμπαντος. Το δραστικό προτσές δηλαδή ολόκληρης της ανόργανης και της ενόργανης ύλης. Είναι το Α και το Ω του σύμπαντος κόσμου και του σύμπαντος θεού. Είναι το είναι και το μηδέν του όντος. Τα δύο μισά και αδελφά συστατικά του.

ΓΚΕΜΜΑ, σελ. 52

Τότε ναι. Πιάνεις και ασχολείσαι μόνο με το θάνατο.

Και μάλιστα με το θάνατο του Λιαντίνη, όχι το δικό σου...

Και ισχυρίζεσαι πως αν δεν αυτοκτονούσε ο Λιαντίνης, θα κατέρρεε η φιλοσοφία του.

Για Χριστό τον πέρασες το Λιαντίνη; Που σταυρώθηκε ως άλλος Ιησούς για το δικό σου και το δικό μου παχύ έντερο;

Αυτά, χρυσό μου, τα λένε οι θρησκείες. Όχι ο Λιαντίνης.

Και το πρόβλημα, η κερκόπορτα που ξέχασες ανοικτή, είναι η τέχνη.

Νομίζεις λοιπόν πως καταδικάζεις τον τρόπο των θρησκειών και στην πραγματικότητα γίνεσαι θύμα αυτού του τρόπου.


_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΕΛΙΝΑ
Υποπλοίαρχος
Υποπλοίαρχος
ΕΛΙΝΑ

Αριθμός μηνυμάτων : 327
Registration date : 31/10/2007

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης;   Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Icon_minitimeΚυρ Μαρ 21, 2010 11:34 pm

Και να σκεφθεί κανείς ότι σήμερα είναι η παγκόσμια ημέρα της ποίησης:

Παράθεση :

http://www.sansimera.gr/worldays/8

Με πρωτοβουλία της UNESCO ορίστηκε η 21η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης το 1999. Ο διεθνής πολιτιστικός οργανισμός θέλησε με αυτό τον τρόπο να προωθήσει την τέχνη της ποίησης και συγκεκριμένα τις προσπάθειες των μικρών εκδοτών να τυπώνουν συλλογές νέων ποιητών, την επιστροφή της προφορικής παράδοσης με την ανάγνωση ποιημάτων ενώπιον κοινού και την αποκατάσταση ενός διαλόγου μεταξύ της ποίησης και των άλλων μορφών τέχνης, πάνω στον αφορισμό του Ντελακρουά «Δεν υπάρχει τέχνη χωρίς ποίηση».

Κι εμείς, στην Ελλάδα, τη χώρα που γέννησε τόσους ποιητές, να ψαχνόμαστε για την αξία της ποίησης. Κρίμα.

Τελικά εκείνος ο πολιτικός που είπε τους ποιητές λαπάδες, βρήκε πρόσφορο έδαφος στις καρδιές των νέων μας και ο λόγος του Λιαντίνη παράπεσε στη δημοσιά και εχάθη.

Και με το λόγο του ποιητή:

"Η δάφνη κατεμαράνθη"

_________________
«Πρώτα προσπαθούν να σε αγνοήσουν, μετά να σε γελοιοποιήσουν, μετά να σε πολεμήσουν και μετά τους νικάς» (Γκάντι)
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών
ΔΑΝΑΗ
Admin
ΔΑΝΑΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 7946
Registration date : 30/10/2007

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης;   Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Icon_minitimeΔευ Μαρ 22, 2010 1:28 pm

Μην το λες... υπάρχουν πάντα οι καλές ελπίδες...

και οι σπόροι του Λιαντίνη είναι ανθεκτικοί...

αλλιώς δεν καθόμουν κι εγώ να χαλάω τις ώρες μου

Θέλω να πιστεύω πως όταν στην άκρη πάει η αντιπαλότητα ποιος ξέρει το σωστό και ποιος όχι, όταν επιστρέψει η γαλήνη στο ταραγμένο πέλαγος, όλοι μας θα μελετήσουμε καλύτερα το Λιαντίνη και θα τον κατανοήσουμε σε μεγαλύτερο βάθος.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin
ΔΑΝΑΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 7946
Registration date : 30/10/2007

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης;   Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Icon_minitimeΔευ Μαρ 22, 2010 3:11 pm

Έφτασε η ώρα να ανοίξουμε το Έξυπνον Ενύπνιον.

Για να ξεκαθαρίσουμε την επιμονή μας πως ο Λιαντίνης δεν είναι μόνο φιλόσοφος ούτε και μόνο ποιητής. Είναι και τα δύο και μάλιστα κάτι πολύ περισσότερο...

Ως αρχή της αναφοράς δίνουμε τον ακόλουθο πίνακα του Rembrandt. Πρόκειται για το Μάθημα ανατομίας του δόκτορος Tulp.

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Rembra10

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin
ΔΑΝΑΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 7946
Registration date : 30/10/2007

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: ΕΞΥΠΝΟΝ ΕΝΥΠΝΙΟΝ - ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗ   Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Icon_minitimeΔευ Μαρ 22, 2010 3:35 pm

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΞΥΠΝΟΝ ΕΝΥΠΝΙΟΝ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΙΑΝΤΙΝΗ

Παράθεση :


ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗ

σελ. 19 – 23

Ενός ποιητικού έργου η φιλοσοφική ερμηνεία ση-μαίνει μια προσπάθεια, στην οποία αναγνωρίζεται εξ υπαρχής η εμπλοκή στους αντινομικούς του πνεύματος σχηματισμους.

Το αληθές και το ωραίο αποτελούν πληρώματα ομόλογα και συνεργά στην ενική ολότητα του όντος. Η οντολογική τους όμως αυτοτέλεια επιτρέπει να υψωθούν στη σύνθεση μόνο μετά τη διαλεκτική τους αναμέτρηση. Αναγκαία η ερμηνευτική συσχέτιση φιλοσοφίας και ποίησης πραγματοποιείται σε μια πολεμική ζώνη αμφίπληκτη.

Της παρούσας εργασίας αυτή είναι η την οποία αντιμετωπίζει δυσκολία.

Παρότι φιλοσοφία και ποίηση κατατείνουν σε στόχο κοινό, δηλαδή στην από τον άνθρωπο γνωστική κατάκτηση του όντος, φαίνεται ότι υποπτεύουν η μία την άλλη, στην ανώτερη τουλάχιστον λειτουργική τους σφαίρα.

Η απλοϊκή φιλοσοφία αδιαφορεί κατά κανόνα στις ετεροφυείς αισθητικές παρεισδύσεις. Και η απλοϊκή ποίηση πολλές φορές διδάσκει και γνωμολογεί με ευσχημία σχολαστική. Εφ’ όσον όμως και οι δύο υπηρετούν την ανάγκη του πνεύματος με γνησιότητα και ευθύνη, αποκρούουν σταθερά τη συνάντηση. Το διαλλακτικό «τόσον … όσον» υποτάσσεται στο αμείλικτο «είτε … είτε».

Ότι η φιλοσοφία δεν εξαρκεί στη γνωστική κατάκτηση του όντος καθορίζεται από την ανάγκη, να μένει ανεπιτέλεστος ο αγώνας, που διεξάγεται στο υποκείμενο για τη συμφιλίωση του νοείν και του Είναι.

Ότι και η ποίηση δεν εξαρκεί στη γνωστική κατάκτηση του όντος καθορίζεται από τη φύση του μέσου, με το οποίο επιχειρεί να εκπορθήσει το ον. Διότι το μέσον της ποίησης δεν είναι το νοείν.

Η μεγάλη ποίηση δεν ένοιωσε ποτέ την έλλειψη της φιλοσοφίας. Αλλά και η εναντίωση της φιλοσοφίας προς την ποίηση, που εμφανίζεται στον Ησίοδο και τον Πλάτωνα, στον ι. Αυγουστίνο και τον Kierkergaard, στον Κομφούκιο και το Nietzsche – για να σταθεί κανείς σε παραδείγματα – κατοπτρίζει την βέβαιη υποψία των φιλοσόφων για την κίβδηλη επιχείρηση των ποιητών.

Παρά ταύτα σε μια υψηλότερη περιοχή κατανόησης – την πιο υψηλή – όπου το αληθές και το ωραίο συναιρούνται σε ενότητα αόριστη, για την ανθρώπινη ύπαρξη απειλητική και επικίνδυνη, η φιλοσοφία και η ποίηση συμπλησιάζουν και συνεννοούνται. Ο ποιητικός φιλόσοφος κατανεύει στο φιλοσοφικό ποιητή.

Εφ’ όσον η φιλοσοφία απόφυγε προνοητικά να οδηγήσει σε τέλος τον αγώνα για την κατάκτηση του όντος, απότυχε βέβαια και καθ’ οδόν εχάθηκε. Αλλ’ αφήκε ανοικτή τη δυνατότητα και αλώβητο τον πόθο για το ον. Αυτό συνέβηκε με τους Έλληνες έως την εποχή του Αριστοτέλη. Το φιλοσοφείν εξέλιπε και των φιλοσόφων ο άθλος απόμεινε στην ημιτελή διαδικασία του συντελεσμού. Το νικητήριο τέλος του αγώνα τους δεν επέπρωτο να το χαρούν και να το ιδούν, καθώς ο μυθικός γενάρχης τους ο Ηρακλής δεν πρόφτασε να γιορτάσει την νίκη του τελευταίου άθλου του, αλλά εχάθηκε ενώ τον εκτελούσε.

Η νεώτερη φιλοσοφία διάπραξε το λάθος να εκβιάσει το τέλος του αγώνα για την κατάκτηση του όντος και εξέπεσε στο σύστημα. Το αποτέλεσμα εστάθηκε να κερδίσει κακεκτικό το είδωλο του όντος και να διασπάσει μικρόψυχα την ενιαία της υπόσταση στα μη ικανά τρίμματα των επιστημών.

Το λάθος ήταν τόσο βαρύ, ώστε της φιλοσοφίας ο θάνατος δεν ήταν δυνατό να παραβληθεί διαφορετικά, παρά μόνο με το θάνατο του Θεού (1881 Nietzsche). Αντί δηλαδή για το Είναι, το σώμα, εκέρδισε το είδωλο του Είναι, το πτώμα. Ενωρίτερα ήδη ο Kierkegaard στιγματίζοντας την αισχυντηλή εκτροπή παράβαλε το σύστημα με τη σκέψη, στην οποία έλειπε ο σκεπτόμενος, και στη θεωρητική φιλοσοφία είδε το γιατρό, που μαζί με τον πυρετό εξαφάνισε και τον άρρωστο. Η φράση του Δημόκριτου

νεκρόν ιατρεύειν


εζωντάνεψε στο στόμα του Kierkegaard για να νεκρολογήσει το θνησιμαίο πνεύμα της εποχής του.

Το μεγάλο πρόβλημα που εβασάνισε το Rembrandt στην «Ανατομία» ήταν να δώσει τον τρόπο στο δόκτορα Tulp να κάνει το μάθημά του πάνω σ’ ένα αντικείμενο, το οποίο να είναι ακέραιο. Αλλά στο πτώμα αναγκαία απουσιάζει ο θάνατος και ανατομία δεν ημπορεί να γίνει πάνω στο σώμα. Την δραματική θέση του Rembrandt ώριζε η ανάγκη ν’ αποφύγει, ό,τι ακριβώς εχρειαζόταν.

Το ίδιο τραγικό αδιέξοδο χαρακτηρίζει τη γνήσια ποίηση και τη γνήσια φιλοσοφία. Προκειμένου για τη θεώρηση του όλου η μία έχει μόνο το πτώμα και της είναι αχρηστευμένο, η άλλη έχει μόνο το σώμα και της είναι απαγορευμένο.

Το αποκλειστικό γνώρισμα στην ποίηση του Rilke είναι η αγωνία του να διασώσει στο αντικείμενο που ερευνά ταυτόχρονη την παρουσία της ζωής και του θανάτου στη φυσική αναλογία τους.

Η φιλοσοφία και η ποίηση θεραπεύουν το πνεύμα και κινιούνται αντίστοιχα στις περιοχές του αληθούς και του ωραίου. Η δυσκολία που παρακολουθεί το έργο του ποιητικού φιλόσοφου, συμπίπτει με τη δυσκολία στο έργο του φιλοσοφικού ποιητή.

Την τυπολογική διαφορά των δύο καθορίζει η παραπληρωματική δόμηση των διαφορετικών μεθόδων. Το δευτερεύον στο φιλόσοφο είναι πρωτεύον για τον ποιητή και αντίστροφα.

Η αδυναμία και των δύο να κατακτήσουν το ον ημπορεί να διατυπωθεί αρνητικά και θετικά:

Η φιλοσοφία θα έφθανε στο ον, αν κάτεχε και το καλό. Το καλό αν δεν της απόμενε μόνο, στο ον θα έφθανε κι η ποίηση.

Η ποίηση θα έφθανε στο ον, αν κάτεχε και το αληθές. Το αληθές αν δεν της απόμενε μόνο, στο ον θα έφθανε και η φιλοσοφία.


Παρά τη χρήση και των δύο δυνατοτήτων από τον άνθρωπο, το ον παραμένει ακατάκτητο. Μέσα στο χρόνο (αεί) ισχύει ο απαίσιος λόγος του Αριστοτέλη ( εφ’ ω απαίσιος, διό προφητικός) με τον οποίο καθορίστηκε στον αιώνα η προσπάθεια του ανθρώπου ως αποτυχία:

Το ον το αεί ζητούμενον και αεί απορούμενον.


Η φιλοσοφία κερδίζει διαυγές το είδωλο του όντος. Η ποίηση κερδίζει αόριστο το Είναι του όντος.

Το σύμμικτο αποτέλεσμα οφείλεται στην αναγκαία συζυγία της πληρότητας (διαυγές Είναι) και της έλλειψης (θολόν Είδωλο).

Το σύμμικτο αποτέλεσμα της φιλοσοφίας και της ποίησης σε συνάρτηση με τον ανθρώπινο πόθο για την κατάκτηση του όντος εμφανίζεται μεταμορφωμένο στην αναγκαιότητα του αγαθού. Το αγαθό είναι προϊόν των συγκλινουσών του αληθούς και του ωραίου επί του οντολογικού πεδίου των δυνατοτήτων του ανθρώπου.

Την περιοχή του αγαθού, που ορίζεται μεταξύ των απαρχών της ελπίδας και της απελπισίας ή μεταξύ των απαρχών του δυνατού και του αδύνατου, ονομάζει ο Πίνδαρος «έμπρακτον μαχανάν» και την συνιστά στον άνθρωπο ως τον τελικό σκοπό του πρακτικού του χρέους, καθώς αποτρέπει τούτον από τη θήρευση του θεϊκού βίου.

Στην ίδια περιοχή κινείται και ο ποιητικός κόσμος του Rilke, το ενδοσύμπαν.

Εάν ήταν δυνατό να ευρεθεί ένας τρίτος ανθρώπινος τύπος – ως ζητητής του όντος – επάνω από τους φιλοσόφους και τους ποιητές, που να μεταχειρισθεί το διαυγές μόνο της φιλοσοφίας και το Είναι μόνο της ποίησης, ο ζητητής αυτός θα μας οδηγούσε ασφαλώς στην απόλυτη γνώση. Διότι θα εκινιόταν στη διάσταση της πληρότητας.

Αλλά αυτόν τον τρίτο τύπο απόκλεισε πρώιμα η ανθρωπολογία της προσωκρατικής φιλοσοφίας και όψιμα η σύγχρονη ποίηση.

Ο Ηράκλειτος όρισε το βίο του ανθρώπου ως το θάνατο του θεού και αντίστροφα.

Ο Rilke περιέγραψε τον ανθρώπινο βίο ως την άρρητη θέση του επίπονου Πουθενά, που μεταπίπτει αέναα από το ακήρατο Ελάχιστο στο κενό Πλείστο.

Είναι δυνατό να αναφέρουμε ως ποιητικούς φιλοσόφους – για να σταθεί κανείς σε παραδείγματα – τον Πλάτωνα, τον ι. Αυγουστίνο και τον Bergson, ως φιλοσοφικούς ποιητές τον Αισχύλο, τον Dante και τον Holderin.

Ο Ηράκλειτος και ο Rilke δεν είναι ούτε ποιητικοί φιλόσοφοι, ούτε φιλοσοφικοί ποιητές. Διότι είναι κάτι περισσότερο και από φιλόσοφοι και από ποιητές. Είναι οι εχέφρονες αγωνιστές στην υπηρεσία μιας ανέφικτης δυνατότητας και φέρονται ως άρρητα φαινόμενα ορμής προς τη διάσπαση των ανθρωπίνων ορίων, ενώ τους κυβερνά η ήρεμη συνείδηση, ότι τα ανθρώπινα όρια δεν υπερβαίνονται.

Η δραματική ένταση της «Ανατομίας του δόκτορος Tulp», που στον πίνακα του Rembrandt εμφανίζεται με φύση «μιμητική», σ’ αυτούς, εξ αιτίας του τρόπου ζωής των, έχει φύση «φυτουργική».

Βεβαίως δεν ημπόρεσαν να πραγματοποιήσουν τον τρίτο τύπο ζητητού, αλλά επέτυχαν να κρατήσουν την ζωή τους σε μια νέα διάσταση, ένα σημείο ακριβέστερα (ά – τοπος τόπος), ανάμεσα στο Είναι και το μη – Είναι. Τη διάσταση αυτή την ονομάζουμε το δυνατό Αδύνατο.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ, Έξυπνον Ενύπνιον


___________________________________

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

Κρατήθηκε η ορθογραφία του κειμένου όχι όμως και η πολυτονική του μορφή, για τεχνικούς λόγους.

Χωρίσαμε επίσης τις παραγράφους σε μικρότερα τμήματα, για να διευκολύνουμε τη μελέτη.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin
ΔΑΝΑΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 7946
Registration date : 30/10/2007

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης;   Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Icon_minitimeΔευ Μαρ 22, 2010 3:43 pm

Θεωρώ το απόσπασμα αυτό ως ένα από τα σημαντικότερα που οφείλει να μελετήσει εκείνος που ενδιαφέρεται για το έργο του Λιαντίνη.

Σαφώς παρουσιάζει τρομακτικές δυσκολίες η μελέτη του.

Ανήκει, βλέπετε, σε εκείνο το τρίτο είδος που περιγράφει...

Κι ακριβώς για τούτο ξεκλειδώνει - στο βαθμό που θα κατανοηθεί - το υπόλοιπο έργο του Λιαντίνη και το φέρνει στο τραπέζι της ανατομίας ολοζώντανο και έτοιμο να αποκαλύψει τα μυστικά του.

Η αποκάλυψη βεβαίως εξαρτάται από την δεινότητα του ανατόμου. Και που πρέπει να συνδυάζει και τα δώρα της φιλοσοφίας και της ποίησης το εκλεκτό χάρισμα.

Για μας, τους απλούς ανθρώπους, απομένει η γνώση και μόνο της αδυναμίας μας να σηκώσουμε τέτοιο ατλαντικό βάρος. Και να θυμηθούμε εκείνον τον ορεινό ναυβάτη στο ΕΔΩ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ, που όταν πρώτη φορά είδε το όρος, του φώναξε:

- Έλεος, βουνέ! δε σε υποφέρω.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin
ΔΑΝΑΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 7946
Registration date : 30/10/2007

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης;   Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Icon_minitimeΔευ Μαρ 22, 2010 11:09 pm

Μια μαγική φράση από το έργο του Λιαντίνη, μαγική με την έννοια ότι σε φέρνει κοντά στη "μαγεία" του έργου του, είναι η ακόλουθη:

Το αληθινώτερο ποίημα στο γνήσιο ποιητή

είναι η ίδια η ζωή του.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ, ΧΑΣΜΑ ΣΕΙΣΜΟΥ, σελ. 24

Κόψε λοιπόν την ιδιότητα του ποιητή από το Λιαντίνη, και τον έχεις δολοφονήσει...

Και μην μπλέξεις τα πράγματα με το αν ζει ή πέθανε ο Λιαντίνης. Η δολοφονία αυτή είναι άλλου ποιού και άλλης κατηγορίας. Και θα σου αποδείξω τι εννοώ. Πρώτα όμως πρέπει να δούμε μια ακόμη φράση του Λιαντίνη:

ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ

«Είναι ασύλληπτη υπόθεση η βιογραφία του αληθινού ποιητή. Η μοναξιά και η πίκρα του έχει εφτά δέρματα, λέει ο ξένος. Και ο δικός μας έγραψε πως ο ποιητής, αν είναι να δημιουργήσει έργο, οφείλει να σπαταλήσει τη ζωή του ως την ίνα και ως τη ρανίδα. Θυσία στον ήλιο τον κοσμήτορα, και στο χάος το τέρας είναι η ζωή του ποιητή. Και διαθήκη που θα την υπογράψει με το αίμα του. Όπως ο Φάουστ με το σκούφο του σοφού υπόγραψε με το διάβολο τον κατσικοπόδαρο.»

(ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ, ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ, σελ 84)

Διότι, αγαπητέ αναγνώστη, αυτές οι δυο φράσεις είναι μοιραίο να συμπληρώνουν η μία την άλλη. Και ο λόγος είναι γραμμένος αναλυτικά στο βιβλίο ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ του Λιαντίνη.

Εκεί εξηγείται τι είναι η λογοτεχνία και τι είναι το ποίημα. Εκεί και αναλύεται η δυσκολία του ποιήματος.

Αν λοιπόν δεχθούμε όλοι ότι το πιο αληθινό ποίημα του Λιαντίνη είναι η ίδια ζωή του, τότε τη ζωή του ως ποίημα πρέπει να την προσεγγίσουμε. Και με τον τρόπο που προτείνει ο Λιαντίνης.

Κι ακόμη: ποιήματα δημιουργούν οι ποιητές. Όπως τα ψωμιά τα φτιάχνει ο φούρναρης και τα σταμνιά ο αγγειοπλάστης. Δεν μπορεί λοιπόν να θεωρούμε ποίημα τη ζωή του Λιαντίνη και να μην παραδεχόμαστε πως ο Λιαντίνης είναι ποιητής.

Γι' αυτό ξαναθυμήσου εδώ το μάθημα ανατομίας του Ρέμπραντ... Και θα καταλάβεις γιατί κανένας ιατροδικαστής δεν μπορεί να κάνει ανατομία σε έναν ποιητή. Και ειδικά στο Λιαντίνη.

Οι ιατροδικαστές μπορούν μόνο να ερευνήσουν πτώματα. Και οστά... Ένας ποιητής όμως δεν είναι μια χούφτα οστά.

Και ψάχνουν κάποιοι εδώ ύποπτες διασυνδέσεις με θρησκείες και άλλες μεταφυσικές ερμηνείες. Καμία μεταφυσική, τίμιε αναγνώστη. Κι εμένα, θα το ξαναπώ, μη με μπλέκετε με θεωρίες είναι νεκρός ή είναι ζωντανός. Δε με αφορούν. Εγώ για άλλη αθανασία σου μιλώ. Την ενδοκοσμική αθανασία των ποιητών. Την έχεις ακουστά;

Παράθεση :
... Τι είναι όμως η δόξα; Η δόξα είναι όταν πεθάνεις να μείνει η μνήμη σου σ' αυτούς που θα ζούνε καλόφημη και ζηλωτή.

Σολωμός, για παράδειγμα, Μαρκομπότσαρης, Βενιζέλος, Δελμούζος. ...

Η δόξα, δηλαδή, είναι η μόνη ιδέα ζωής μετά θάνατο. Είναι η μόνη εικόνα της αθανασίας του ανθρώπου. Είναι η μετά το θάνατο ενδοκοσμική, όχι υπερκόσμια ή υπερβατική, παρουσία του ανθρώπου μέσα στους άλλους ανθρώπους. Μια κατάσταση που στη λογική μας στέκεται ψηλαφητή, βεβαιωμένη, αποδείξιμη,

Τι σημαίνει ότι κατάχτησε κάποιος τη δόξα; Ότι κέρδισε την ενδοκοσμική αθανασία του, ή την επιβίωση της ύπαρξής του μέσα στη μνήμη των ανθρώπων.

Σημαίνει ότι όταν πεθάνεις δε θα επιστρέψεις εις το μεγάλο Τίποτε. Ότι δε θα τον αφανίσουν οι αιώνες των αιώνων μέσα στην αχανή λήθη του σύμπαντος. Ότι ενίκησε το θάνατο σα λησμονιά. Όσο βέβαια είναι ορισμένο στον άνθρωπο να νικά το θάνατο. Όσον ενδέχεται αθανατίζειν, που λέει ο Αριστοτέλης.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ, ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ, σελ. 127

Κι έλα τώρα να θυμηθούμε την άλλη φράση. Από τη Γκέμμα (σελ. 185 ):

"Έγραψα τα Ελληνικά και τη Γκέμμα σε εφτά χρόνους.
Από οργή για τους αιώνες που δε θα υπάρχω."


ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ

Ποια είναι η οργή που τον ανάγκασε να γράψει; Ποια άλλη από την ενδοκοσμική αθανασία; Να νικήσει, όσον ενδέχεται, το θάνατο.

Κάποιοι νομίζουν πως αυτό συνδέεται με την αυτοκτονία του Λιαντίνη. Κι εγώ σε ρωτώ: Ξέρεις πόσοι μέχρι σήμερα έχουν αυτοκτονήσει; Κέρδισαν έτσι την ενδοκοσμική τους αθανασία;

Ή μήπως ο Λιαντίνης έγραψε πουθενά ότι αυτοκτονώντας θα κερδίσει τη δική του ενδοκοσμική αθανασία; Ναι, ξέρω... έγραψε πως ο Εμπεδοκλής πήδησε στη μήτρα του χάους. Στο ΕΔΩ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ. Στη Γκέμμα.

Ο Εμπεδοκλής όμως. Όχι ο Λιαντίνης. Και ο Εμπεδοκλής είναι μια νοητική εποπτεία, ένα άγαλμα του λόγου. Δεν είναι ο Λιαντίνης. Ο Λιαντίνης είναι ο ποιητής που τον δημιούργησε. Γιατί τέτοια αγάλματα οι ποιητές τα δημιουργούν. Όχι οι φιλόσοφοι...

"το τελευταίο ζητούμενο από τον ποιητή είναι να κατέχει να δημιουργεί αγάλματα" (Δημήτρης Λιαντίνης, Τα Ελληνικά, σελ. 92 )

Βεβαίως ο Λιαντίνης είπε και το άλλο. Πως λείπει η απόδειξη. Στη Φιλοσοφική Θεώρηση του Θανάτου. Κι εκεί μιλούσε για τον εαυτό του, όχι για κάποια νοητική εποπτεία:

http://educandus.forumgreek.com/forum-f11/topic-t686.htm

Παράθεση :
ΕΡΩΤΗΣΗ: Προσωπικά εσείς φοβάστε το θάνατο ;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΛΙΑΝΤΙΝΗ: Ο κύριος γενικός αρχίατρος μας βάζει στα στενά... Η ερώτηση είναι αν φοβάμαι προσωπικά το θάνατο. Η ερώτηση αυτή είναι αδιέξοδη κατά την έννοια ότι της λείπει η απόδειξη. Δηλαδή σας λέω εγώ δεν φοβάμαι το θάνατο. Και πράγματι δε φοβάμαι το θάνατο. Γιατί ας πούμε έχω φτάσει σε μία τέτοια κατανόηση με τη συνεχή διαλεκτική μου σχέση με την αγωνία μου, με τον αγώνα μου ... και ήρθε η ώρα ... τιναζόμουνα από νέος εκεί πάνω όταν με απασχολούσε το πρόβλημα. Ας πούμε ότι δε φοβάμαι το θάνατο. Αυτό το πράγμα μπορεί να μας το πει και ένας οποιοσδήποτε άλλος. Ο οποίος όχι μόνο φοβάται το θάνατο αλλά είναι έσχατης δειλίας δείγμα. Δε λέει τίποτα να πει κανείς φοβάμαι ή δε φοβάμαι το θάνατο. Λείπει η απόδειξη. Έτσι κάπως θα μπορούσα να απαντήσω με την έννοια ότι ... Μόνο έτσι πείθει αυτή η ερώτηση. Βάζετε τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων, που λένε. Λοιπόν, και εξαρτάται πόσο αξιόπιστος, πόσο ειλικρινής, πόσο φερέγγυος είναι αυτός που το λέει. Λοιπόν, εάν σας πω ότι δε φοβάμαι το θάνατο, κύριε γενικέ αρχίατρε, ενδεχομένως να θεωρηθεί αυτό το πράγμα εγωϊστικό ή δεν πείθει σε κάθε περίπτωση. Αυτό το δείχνουμε με το βίο και την πολιτεία μας. Η απόδειξη λείπει. Ας περιμένουμε να 'ρθει η ΑΠΟΔΕΙΞΗ .

Πρώτον: Έχετε ποτέ παρατηρήσει ότι αυτά τα λέγει ο Λιαντίνης ως απάντηση ερώτησης που δέχτηκε; Και όχι στο κύριο σώμα της διάλεξης; Αν δηλαδή δε δεχόταν αυτή την ερώτηση, θα τα είχε πει;

Δεύτερον. Απόδειξη τίνος πράγματος λέει ότι θα έρθει; Πως δε φοβάται το θάνατο. Σωστά;

Και ας δεχτούμε τώρα ότι ο Λιαντίνης πράγματι αυτοκτόνησε. Αποδεικνύεται έτσι ότι δε φοβήθηκε το θάνατο; Ήταν κανείς εκεί για να το βεβαιώσει πως δεν τον φοβήθηκε το θάνατο;

Και να σου πω και κάτι; Λίγες μέρες πριν γνωρίσω το Λιαντίνη είχα ένα φοβερό τροχαίο. Την ώρα λοιπόν που το αυτοκίνητό μου είχε τουμπάρει και σερνόταν στην άσφαλτο, βγάζοντας σπινθήρες από την τριβή, και με θορύβους ανατριχιαστικούς και μυρωδιές απαίσιες, ήμουν σίγουρη ότι πεθαίνω. Ειλικρινά δε θυμάμαι να φοβήθηκα. Κι αυτό μου έκανε τεράστια εντύπωση. Γιατί μέχρι τότε υπέφερα από φοβίες για το θάνατο. Γι' αυτό εξεπλάγην. Πώς γίνεται τη στιγμή ακριβώς που πιστεύεις ότι πεθαίνεις, να μη νιώθεις κανένα φόβο.

Κι έπειτα, όταν βγήκα από τα συντρίμμια, γέλαγα ασυγκράτητα. Όχι που γλίτωσα το θάνατο, αλλά που γλίτωσα μία και καλή από το φόβο του.

Γι' αυτό λέω πως προσωπικά δεν είχα καμία ανάγκη να αυτοκτονήσει ο Λιαντίνης για να τον πιστέψω πως έλεγε την αλήθεια.

Αν λοιπόν πραγματικά αυτοκτόνησε για να αποδείξει την αλήθειά του στους άλλους, τότε οφείλω να πω ότι ήταν λάθος επιλογή του. Για τον απλούστατο λόγο ότι ποτέ δε θα πειστεί κάποιος να απαλλαγεί από το δικό του φόβο επειδή ο Λιαντίνης νίκησε το δικό του. Αυτά ισχύουν μόνο στις θρησκείες, και στους οπαδούς κάθε είδους. Όχι στη φιλοσοφία. Πολύ δε περισσότερο δεν ισχύουν στην ποίηση. Πχ περίπτωση αυτοκτονίας Κυρίλωφ.

Μα τι δηλαδή πρέπει να δεχτούμε; Πως ο Λιαντίνης αυτοκτόνησε ως άλλος Ιησούς επί του Γολγοθά; Ο Ιησούς δια την σωτηρίαν από το προπατορικό αμάρτημα και ο Λιαντίνης δια την απαλλαγήν της ανθρωπότητος από το φόβο του θανάτου; Αυτά μόνο οι θρησκευόμενοι μπορούν να τα λένε και να τα πιστεύουν...

Βέβαια αυτό δε σημαίνει επίσης πως ο Λιαντίνης δεν αυτοκτόνησε. Εγώ δεν είμαι σε θέση να ξέρω τι ακριβώς έκανε. Αυτό που ξέρω είναι πως το ίδιο το έργο του περιέχει αλήθεια τόση και τέτοια που η αυτοκτονία τίποτε να μην έχει να προσφέρει στην αναγνώρισή του.

Μπορώ λοιπόν να δεχτώ το "πεθαίνω" που έγραψε αλλά με την εξήγηση που ο ίδιος έδωσε. Πως η πράξη του είναι διαμαρτυρία για το έγκλημα κατά της αθώας νέας γενιάς. Πως αυτό το έγκλημα τον σκότωσε. Κι αυτό μόνο ένας ποιητής μπορεί να το κάνει. Όχι ένας φιλόσοφος...

Και θα βρείτε στα Ελληνικά του μεγάλο κατάλογο για τους ποιητές που πάνε άγουροι. Από τη θέαση του φυσικού κακού και από τη θέαση του ηθικού κακού:

"Όλα αυτά τα κακά και τα αναγκαία ο ποιητής, αυτός που δεν πέφτει σε ακηδία ζωής, δεν ημπορεί να τα αντέξει για πολύ. Και τον συντρίβουν. Και πάει άγουρος." (Δημήτρης Λιαντίνης, Τα Ελληνικά, σελ. 85 )

Λέει πουθενά κάτι ανάλογο για τους φιλοσόφους;

Χμ, για να είμαστε δίκαιοι, λέγει. Στο Homo Educandus (σελ. 69 ) και για τους Προσωκρατικούς:

Παράθεση :
Οι Προσωκρατικοί αποδέχτηκαν τη σκληρότητα που κρύβει η φύση με τόση καρτερία, με όση οξύνοια κατανόησαν την αλήθεια που συνέχει αυτή τη σκληρότητα. Την ομορφιά και την αίγλη του στοχασμού τους την έδωκε η νίκη της ανθρώπινης βούλησης επάνω στον ανθρώπινο φόβο.

Γι’ αυτό και τους βλέπουμε να πεθαίνουν οι περισσότεροι μ’ έναν ηρωισμό θεληματικό: ο ένας, σαν Αγρίμης στα βουνά, να καταξεσκίζεται από τα σκυλιά. Ο άλλος να δαγκώνει τη γλώσσα του, να την κόβει, και να την φτύνει καταπρόσωπα στον τύραννο της πόλης του. Ο άλλος φορώντας τα χάλκινα πέδιλα να πηδάει στη λάβα της Αίτνας.

Αντίθετα, εκείνο που έδωκε τον κίβδηλο χαρακτήρα σε όλα τα μετά τους Προσωκρατικούς συστήματα, ήταν η νίκη του ανθρώπινου φόβου επάνω στην ανθρώπινη βούληση.

Ο προσωκρατικός αιώνας είναι η αψηλότερη στιγμή της ανθρώπινης συνείδησης.

Όμως... υπάρχει ένα τεράστιο όμως... Κι αυτό θα το δούμε στην επόμενη ανάρτηση...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin
ΔΑΝΑΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 7946
Registration date : 30/10/2007

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης;   Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Icon_minitimeΔευ Μαρ 22, 2010 11:36 pm

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ, «HOMO EDUCANDUS», σελ. 143 - 150

Ο ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ


Παράθεση :
Τι είδος τέχνης, αναρωτιέται κανείς, έδωκε στους έλληνες η συγκατοίκησή τους με το μηδέν; Τι είδος τέχνης, αναλογίζεται κανείς, εδημιούργησαν οι έλληνες από τη συγκατοίκησή τους με το μηδέν!

Υπάρχει, πράγματι, ένα είδος απορίας που συγκατοικεί με το θαυμασμό. Αυτό που αλλοιώς το λέμε έκσταση.

Προληπτικά και λακωνίζοντας θα ειπώ ότι το μηδέν χάρισε στους έλληνες την τραγική ποίηση. Από τον Όμηρο έως τον Πλάτωνα. Για τον τραγικό Όμηρο μιλά κιόλας ο Πλάτων:

Όμηρον ποιητικώτατον είναι και πρώτον των τραγωδοποιών.

Και σε μια δεύτερης τάξης συμπλήρωση, σε μια ευλαβητική αναπαλαίωση κλασσικών αρχιτεκτονημάτων – ό,τι ήταν για τους αθηναίους θεατές τα κατ’ αγρούς Διονύσια σε σύγκριση με τα εν άστει – από τον Επίκουρο ως το φιλόσοφο των σκηνών εκστρατείας Μάρκο Αυρήλιο Αντωνίνο, η τραγική αίσθηση αποτελεί τον αόρατο σκελετό της καλλιτεχνικής έκφρασης των ελλήνων.

Οι λέξεις φιλοσοφία, θέατρο, διάλογος, πολιτική, τραγωδία, κωμωδία, μουσική και μερικές ακόμη τετράδες στους έλληνες απόκτησαν ένα νόημα γεωδαιτικό για τα ανθρώπινα πράγματα.

Το περιεχόμενό τους όρισε το χάρτη της ανθρώπινης φύσης, όπως τα ονόματα των δεκαέξι σημείων του ορίζοντα ουρανογραφούν την κίνηση και την ακινησία των άστρων.

Αυτές τις λέξεις, όταν ήρθε η ώρα τους, τις υιοθέτησαν, και με τον καιρό τις αφομοίωσαν όλες οι γλώσσες της Οικουμένης. Στο βαθμό μάλιστα που επιτέλεσαν αυτή την εισδοχή, κρίθηκε η μετοχή και η συνεισφορά τους στον πολιτισμό.

Είπανε εύστοχα ότι οι πολιτείες και οι τοπολαλιές που περιέλαβε ο Δάντης στην Κωμωδία αποτέλεσαν αργότερα το πολιτικό σώμα της Ιταλίας. Ότι όσες δεν θα ‘χε περιλάβει, θα ‘χαν απομείνει έξω. Κι ότι όσες δεν θα ‘χε αφήσει έξω, θα ‘χαν περιληφθεί.

Την ίδια σημασία σε διάσταση παγκόσμια και με προοπτική ανθρωπιστική κατέχουν ετούτες οι λίγες λέξεις. Ορίζουν τα σύνορα μιας παγκόσμιας χώρας, που οι πολίτες της, χωρίς εθνική υστερία και με αδιάκοπη πνευματική αγρύπνια, φέρνουν την προσωνυμία άνθρωποι. Όπως και να το κυττάξει κανείς το

ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος

παραδόθηκε σε γλώσσα ελληνική.

Γέννημα λοιπόν του πόνου, από τη στάση που ο άνθρωπος αντίκρυσε ασκαρδαμυκτί το μηδέν, η τραγική ποίηση εμφανίστηκε με όψη τρίμορφη: με το στοχασμό των Προσωκρατικών, με το δράμα της αττικής σκηνής, και με το διάλογο του Πλάτωνα.

Ότι το τραγικό αίσθημα υπάρχει στην προσωκρατική φιλοσοφία έχει γίνει, νομίζω, φανερό. Ότι και ποίηση όμως υπάρχει στα αποσπάσματα των Προσωκρατικών, αυτό χρειάζεται να φανερωθεί από σκοπού και επί τούτω.

Πρώτα – πρώτα τα πράγματα που προσήλωσαν την προσοχή και το βλέμμα εκείνων των αρχαϊκών στοχαστών ήσαν από την ίδια τη φύση τους ευεπίφορα στην εμπνοή της ποίησης και στην καλλιτεχνική έκφραση.

Όλα τα στοιχεία που ανήκουν στον κόσμο, που συστατικά και ενόργανα τελούν και αποτελούν τη λειτουργική του ενότητα, που είναι, θα λέγαμε, το καθένα τους μέλος του σώματος της φύσης – ο Σολωμός παρασταίνει κάπου τη φύση σαν γυναίκα που χορεύει γυμνή – είναι πλούσια σε κοιτάσματα ομορφιάς.

Τα ‘χει δηλαδή φορτισμένα η ουσία εκείνη που μαυλίζει την αισθητική συνείδηση, παιδαγωγεί την καλλιτεχνική έξαρση του ανθρώπου, και βρεφουργεί τη δημιουργία.

Μ’ ένα λόγο ο ίδιος ο κόσμος είναι ποίημα. Κατά την έννοια, τουλάχιστον, ότι αποτελεί το αισθητικό αντίκρυσμα, το δημιούργημα της πρώτης ουσίας. Εκείνο που

εν αρχή ο θεός εποίησε

και γλωσσικά ακόμη δεν ημπορεί παρά να είναι ποίημα.

Αλλά ποια είναι αυτά τα πράγματα του κόσμου, που συγκαιρίζοντας τις φωνές ενός θιάσου παντοίων οργάνων, έρριξαν τη στόχαση των Προσωκρατικών στην άμοιαστη λεωφόρο της μουσικής; (Οι Πυθαγόρειοι μάλιστα ενήμεροι και τηρητές της μοναχικότητας αυτού του διακριτικού και διακεκριμένου δρόμου είχαν θεσπίσει και σχετική εντολή:

τας τε λεωφόρους μη βαδίζειν.

Όπου λεωφόροι εσήμαιναν τις άκριτες γνώμες, τις κάθε χωρίς την όποια πρωτοτυπία πεπατημένες).

Τα πράγματα είναι εκείνα τα καθημερινά και τα οικεία, όσα η απλότητά τους ξεπερνά τη σκέψη μας – αλλά έτσι και την τιμωρεί – ώστε τα παραβλέπει. Ήγουν:

Οι κρήνες και η θάλασσα, η αστραπή, οι σιωπές, ο ήλιος και η «ιλάειρα σελήνη». Είναι τα δέντρα των καρπών και η νύχτα, οι σεισμοί τα δρεπάνια και οι χελιδόνες. Η χόβολη, τα ηφαίστεια, και τα εφτά αστέρια της Άρκτου. Είναι η γόνιμη λάσπη, το πείσμα του βράχου, η βουή των ανέμων, η ομίχλη, ο ύπνος. Και ακόμη τα ιπτάμενα φέρετρα που έβλεπε ο Γοργίας στους γύπες. Και τα «λαχνήεντα μήδεα» όπως ονομάζει τα άρρενα μόρια ο Εμπεδοκλής.

Εάν η ποίηση δεν εξαντλείται στο στίχο. εάν δεν είναι μέτρα μόνο, και προσωδία και ρίμες. εάν δεν της φτάνει απλά το μηχανικό συνταίριασμα των λέξεων ή των ήχων ο ρυθμός που κυλά λικνιστικά στη χορευτική του δίπλη, χωρίς να διακόπτει παράτονα την ομόλογη μουσική μας συν-κίνηση. εάν, πέρα απ’ όλα τούτα, η ποίηση έρχεται από το άγγιγμα του ειρμού των ίδιων των όντων, από την είσοδο του ανθρώπου στους άπειρους δρόμους–δεσμούς της σκοτεινής αρχιτεκτονικής των πραγμάτων που, λύνοντας και δένοντας, ο ποιητής-θησέας τους ξαναδιατάζει στον μίτο οδηγητή που τον πάει και θα τον ξαναφέρει. εάν ακόμη ομολογούμε ποίηση στη γνώση και το ήθος των ανθρώπων, με τον τρόπο που αναγνωρίζουμε αρμονία στην πορεία και την τάξη των φυτών ή των εντόμων. εάν, τέλος πάντων, δεχτούμε ότι η ποίηση υπάρχει στο περίφημο εκείνο

αποθανείν θέλω

της Σίβυλλας του Πετρώνιου, που με την ελληνική λευκάδα αιφνιδιάζει το χαλκό λατινικό κείμενο, όπως το ξαφνικό πέταγμα του περιστεριού αναταράζει το σύδεντρο, τότε οι Προσωκρατικοί είναι ποιητές. Και μάλιστα πρώτου μεγέθους.

Δεύτερον, από τα σπασμένα λόγια των Προσωκρατικών η πηγή που αναβλύζει εξακολουθεί να «λαλεί». Και ποίηση έχουν όλα τα γραπτά που η νεράιδα του χρόνου δεν τους πήρε τη μιλιά. Που κατέχουν δηλαδή, όταν τα ρωτάς, φτάνει να τα ρωτάς σωστά, να σου αποκρίνουνται:

respondebat illa,

λέει εν προκειμένω ο Πετρώνιος για την ερασιθάνατη Σίβυλλα που την είδε να αιωρείται στη λήκυθο.

Τρίτες είναι οι εξωτερικές μαρτυρίες των κειμένων. Η ίδια η μορφή του γραπτού λόγου καθιστά ίσως περιττά τα επιχειρήματα των θεωρητικών για την ποιητική ιδιοσυγκρασία των Προσωκρατικών.

Ανάμεσα στους διανοητές τούτους υπάρχουν μερικοί που έγραψαν ποίηση με την έννοια της συγκεκριμένης επιλογής. Η κατάταξη λ.χ. του Ξενοφάνη από τους γραμματολόγους στη λυρική ποίηση είναι έγκριτη όσο και η υπαγωγή του στην προσωκρατική φιλοσοφία. Αλλά, έξω από τη μορφή, και η διάθεση του Ξενοφάνη είναι καθαρά ποιητική. Το βλέμμα λ.χ. με το οποίο ατενίζει τους θεούς είναι το ίδιο εκείνο ανάποδο βλέμμα των επικών ποιητών και των μυθολόγων. Με τους σίλλους μάλιστα κάποτε φέρνει τη λυρική του καυστικότητα ως τη γειτονιά του αρχιλόχειου σκώμματος.

Παρόμοια το δακτυλικό μέτρο του Εμπεδοκλή τον κατατάσσει περισσότερο στους μετά τον Όμηρο και λιγότερο στους πριν το Σωκράτη. Ακόμη και όταν παραβλέψει κανείς την κρυφή θεματολογική τους συγγένεια:

μήνις και λοιμός

λέει λ.χ. ο Όμηρος,

νείκος μαινόμενον και καθαρμοί

λέει ο Εμπεδοκλής.

Και η ίδια συλλογιστική δεν απαγορεύει να υποστηρίξει κανείς ότι και ο Παρμενίδης ανήκει περισσότερο στους διαδόχους της ποίησης, απ’ όσο στους προδρόμους της φιλοσοφίας. Ότι ο στοχασμός του προσβλέπει στη Θεογονία του Ησιόδου, όσο δεν αποβλέπει στην οντολογία του Αριστοτέλη. Οι δύο δρόμοι του της αλήθειας και της πλάνης σχετικά με την ουσία των όντων,

αίπερ οδοί μούναι διζήσιος

θυμίζουν πρώτα εκείνα τα

ψεύδεα ετύμοισιν ομοία

των Μουσών του Ησιόδου, και μετά την οντολογική αντιδικία του σταγιρίτη μαθητή με τον αθηναίο δάσκαλο. Ακόμη και όταν, εννοείται, παραβλέψει κανείς ότι τις εμπνεύσεις του για τη φύση ο Παρμενίδης τις έγραψε σε εξάμετρους στίχους.

Τέταρτα είναι τα κατάλοιπα διαφόρων γνωμών από μελετητές και λόγιους που χαρακτηρίζουν τους Προσωκρατικούς σαν ποιητές:

και έγραψε πολλά ποιητικώς

γράφει η Σούδα για τον Ηράκλειτο. Στη βάση της σύγχυσης του φιλοσόφου με τον ποιητή βρίσκω την ίδια λεπτή διαδικασία που παρομοίασε τον Ηράκλειτο με τον Ηρακλή.

Επίσης προκειμένου για τον Εμπεδοκλή, που ήταν ακόμη γιατρός πολιτικός αθλητής και ιερέας, ο Λακτάντιος προβληματίζεται αν πρέπει να τον αριθμήσει στους φιλοσόφους ή στους ποιητές:

inter poetas an inter philosophos numeres.

Τέλος, η ευαισθησία των διανοητών τούτων, οι λεπτές παρατηρήσεις που κάνουν πάνω στις διεργασίες της φύσης, καθώς ανελίσσεται και πραγματοποιείται, είναι ένας ακόμη απολογητής ότι η μουσική του τραγικού αισθήματος δονεί το στοχασμό τους μέχρι του σημείου, ώστε με τα αποσπάσματά τους να προανακρούεται η θεοφάνεια του διονυσιακού δράματος.

Οι Προσωκρατικοί αφουγκράζουνται πώς σκάζει και θροεί ο σπόρος που βλασταίνει, βλέπουν πώς ρίχνει μπόι η πόα, γνωρίζουν πού βρίσκεται το κοιμητήρι των πουλιών.

Είναι βαθιά εντυπωσιακές λ.χ. οι παρατηρήσεις των Πυθαγορείων όταν, αφαιρώντας κανείς από τη νοητική τους αφόρμηση το μυστικό περίβλημα, τις αντικρούει με τη λογική της νηφάλιας πράξης.

Από δάκρυο είν’ η θάλασσα, λένε. Και οι σεισμοί είναι η σύναξη του δήμου των νεκρών. Ή ακόμη, στη φόρμα της δικής τους ακουστικής και συνθηματικής διατύπωσης (ακούσματα και σύμβολα)

προς ήλιον τετραμμένος μη ούρει.

Ενώ αλλού η ευλάβεια στην ιερή σημαντική των στοιχείων της φύσης διατυπώνεται θετικά:

ανέμων πνεόντων την Ηχώ προσκύνει.

Σε μια τέτοια ειδωλολατρική εντολή και φυσικό είναι και συνηθισμένο όχι μόνο να απροσεκτεί αλλά και να θυμώνει κάποτε κανείς. Όταν μάλιστα οι πρόγονοί του είδαν το φως στις ανοιχτές θάλασσες της Αστροπαλιάς. Ωστόσο ορισμένη θυμική κατάσταση που την ζώνουν και την φρουρούν αισθήματα ανήσυχα – προτού ακόμη οι ειδήσεις τα κάμουν τραγικά – εμφανίζει συνεχώς επίκαιρη αυτή την «ανεμόεσσαν» εντολή των Πυθαγορείων. Έτσι λ.χ. μας την ξαναθυμίζει φευγαλέα και εντελώς συμπτωματικά ο Καβάφης:

και όλο προς τον άνεμο στήνει τ’ αυτί.
Αλλά ενώ προσεύχεται και δέεται αυτή ...

Σώζεται από το παράπονο της Μαρίας του Σολωμού ένα απόσπασμα – μία ακόμη ένδειξη ότι τα πάσης φύσεως Αποσπάσματα ίσως να ‘χουν ιδιαίτερη εσωτερική σχέση με την τραγική ποίηση – που νομίζω ότι αποτελεί κλασσική περίπτωση εφαρμογής στην ποιητική ευαισθησία των Προσωκρατικών. Και εν προκειμένω του Δημόκριτου:

«Εκειός που ακούει και τη δροσιά που στάει
Βλέπει τα βάσανά μου και βογγάει.»


Παραθέτοντας τη δοξογραφική μαρτυρία που ακολουθεί – και εν προκειμένω πιστεύω ότι δεν ενδιαφέρει η πηγή αλλά το ποιό της πληροφορίας – θέλω να δείξω πως ο Δημόκριτος, και μαζί του και το υπόλοιπο μέρος της φυλής του, «άκουε και τη δροσιά που στάει».

Είδε μια φορά, αφηγείται ο Διογένης Λαέρτιος, μια νέα γυναίκα στο δρόμο, και την καλημέρισε:

«χαίρε κόρη».

Την επομένη που την ξανάειδε, δεν έλειψε να την προσχαιρετήσει πάλι:

«χαίρε γύναι».

Η αλλαγή της προσφώνησης οφειλόταν στην αδιόρατη παρατήρηση του Δημόκριτου ότι το πρόσωπο του κοριτσιού χθες είχε πάρει την όψη γυναίκας σήμερα.

και ην η κόρη της νυκτός διεφθαρμένη,

εξηγεί ο δοξογράφος.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin
ΔΑΝΑΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 7946
Registration date : 30/10/2007

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης;   Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Icon_minitimeΤρι Μαρ 23, 2010 1:44 am

Δεν είναι υπέροχο αυτό το κείμενο;

Θα το λάτρευα ακόμη και αν δεν είχε την αναφορά στην πολυαγαπημένη μου Αστροπαλιά. Και που ειρήσθω εν παρόδω, τη διάβασα πρώτη φορά ακριβώς εκεί. Και δίπλα στο κύμα. Αποτέλεσμα; Να πέσει το βιβλίο στη θάλασσα...

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Iiiiyi11

Ήταν εκείνο το καλοκαίρι μετά τη μαθητεία δίπλα στο Λιαντίνη. Και πήρα μαζί μου στο νησί τα δυο του βιβλία, αυτά που μας δίδαξε, και μας έδωσε ο ίδιος με τα χεράκια του. Τα Ελληνικά και το Homo Educandus.

Θα μου πεις, δεν τα είχες διαβάσει, δυο βιβλία μόνο, ένα ολόκληρο χειμώνα και περίμενες το καλοκαίρι να τα διαβάσεις;

Ε, ναι. Ήταν η εποχή που χρειαζόμουν λεξικό για να διαβάσω Λιαντίνη. Ένα αυτό. Και μετά, στη σχολή είχαμε και άλλους δασκάλους, και άλλα μαθήματα. Κι εγώ μια ζωή φυτοφύτουλας που με έλεγε ο φίλος μου ο Μάκης, καλή του ώρα, είχα πάρει και μια πτυχιακή και έλιωνα στο διάβασμα για να τη βγάλω πέρα.

Και μαζί με όλα τα άλλα είχα και το σαράκι του συνδικαλισμού. Και τον αγώνα για την αναβάθμιση της μετεκπαίδευσης.

Λιαντίνης κάτω από τέτοιες συνθήκες δε διαβάζεται. Και αν διαβάζεται, δεν κατανοείται. Θέλει συνθήκες ... Λιαντίνας. Μοναξιά και περισυλλογή και μέσα στην αγκαλιά της φύσης. Η δική μου "Λιαντίνα" εκείνα τα χρόνια ήταν η Αστυπάλαια.

Από κει δηλαδή που πήραν και τις φωτογραφίες οι καλοί μου φίλοι για να φτιάξουν το βίντεο σε βάρος μου. Αχ, μωρέ, μυαλά που τα κουβαλάνε. Θρασύδειλοι μια ζωή.

Δε βρίσαμε λέει την ιδία. Ένα νικ βρίσαμε...

Καλόοοοοο! Και αποδεικτικό. Στη θέση σας θα έβγαζα τα παντελόνια και θα φόραγα φουστίτσες. Μόνο που θα προσβάλλατε τις γυναίκες. Γιατί οι γυναίκες τέτοια δεν καταδεχτήκαμε. Την όποια ευθύνη μας την αναλάβαμε. Δεν πήγαμε να λέμε δεν είναι δικό μου το Εντουκάντους. Δικό μου είναι και φέρω ακεραία την ευθύνη για ό,τι στραβό γίνει εδώ μέσα. Ακόμη και για όσα γράφουν άλλοι χρήστες.

Γιατί ο χώρος αυτός λέγεται HOMA EDUCANDUS.

Μπορεί να μη λέγεται liantinis.τάδε... μα είναι για μένα όλα όσα μου δίδαξε αυτός ο άνθρωπος. Ποτέ δε θα καταδεχόμουν να απαρνηθώ πως μου ανήκει. Γιατί την ίδια ώρα θα απαρνιόμουν και το Δάσκαλο.

Όπως και δε δέχτηκα να του αλλάξω όνομα. Ακόμη και όταν μου είπαν πως είναι ανορθόγραφο στα λατινικά...

Μα δεν είναι λατινικά. Ένα σύμβολο είναι. Είναι το χώμα και ο πηλός που εκείνος ο άνθρωπος, ο Δημήτρης Λιαντίνης, με το λόγο του και την αγωγή του κατάφερε να του δώσει πνοή ζωής.

Και είναι και για τούτο ποιητής ο Λιαντίνης. Όπως ο κάθε αληθινός Δάσκαλος.

Παράθεση :
Ο δάσκαλος είναι ο φυτουργός και ο σπορέας του λόγου. Εκείνου του λόγου που το τέταρτο Ευαγγέλιο τον αναφέρει στο Θεό.

Χωρίς το δάσκαλο ο λόγος θα σάπιζε άχρηστος μέσα στο έλος του κρανίου μας. Όπως σαπίζει άχρηστο το τραίνο που ρεμίζαρε για πάντα στο σταθμό. Και το καράβι, το GLORIA MUNDI ή το ANCA, αν δεν το ταξιδέψει ο καπετάνιος του. Και όπως σκεβρώνει άφτουρη η νύφη που έμεινε αγεώργητη από τον άντρα. Ο ιερός τρόμος της παρθενίας της σιγά-σιγά κακοβολεί, ωσόπου στο τέλος γίνεται ένα τεφρό δίχτυ αράχνης.

Μ΄ ένα λόγο ο δάσκαλος είναι ο ποιητής του ανθρώπου. Με την κυριότητα που ποιητής του κόσμου είναι ο Θεός. Χωρίς το δάσκαλο το πνεύμα που πνέει θα παραπόμενε άψυχος άνεμος. Γαρμπής, δηλαδή, πουνέντες σοροκάδα κα παγωμένος Σκίρωνας. Και θα φυσούσε μάταια στις άκριες των βουνών, στις φυλλωσιές, στα συστήματα των υδάτων.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ, ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ, σελ. 13 - 14

Κι έρχονται τώρα κάποιοι, που δεν πρόλαβαν να διδαχτούν από το Λιαντίνη, και όμως τον λένε Δάσκαλο αλλά δεν τον αναγνωρίζουν ως ποιητή. Τότε τι Δάσκαλο τον λένε;

Και λένε ακόμη πως όλοι εκείνοι από τους οποίους διδάχτηκε ο Λιαντίνης ήταν φιλόσοφοι. Δεν ήταν ποιητές.

Ε, τότε δεν ήταν και δάσκαλοι. Γιατί ο δάσκαλος είναι ποιητής, ποιητής του ανθρώπου. Όπως και όλοι οι άλλοι ποιητές. Δάσκαλοι είναι...

Με μεγαλύτερο τον Όμηρο. Που δίδαξε γενιές και γενιές ελλήνων. Και ευτυχώς συνεχίζει να διδάσκει.

Και όπως οι τραγικοί ποιητές. Γι' αυτό και διδασκαλία ονόμαζαν οι έλληνες εκείνου του καιρού την παράσταση στο θέατρο. Ούτε αυτό το προσέξατε στη Φιλοσοφική θεώρηση του θανάτου;

Παράθεση :
ο χώρος αυτός όπως έρχεται από τα αρχαία θέατρα λέγεται ορχήστρα. Όπως επάνω βλέπουμε το κοίλον, από τα αρχαία θέατρα πάντα, τις κερκίδες τα διαζώματα. Είμαστε δηλαδή σ’ ένα χώρο που έρχεται από την αρχαία Ελλάδα, τα αρχαία θέατρα, όπου διδάχθηκε η αττική τραγωδία. Και η αττική τραγωδία είναι το ευγενικότερο προϊόν που έσωσε να δημιουργήσει ο άνθρωπος στον πλανήτη, σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας του. Ποτέ δεν ειπώθηκε κάτι περισσότερο αληθινό, περισσότερο εμπράγματο, περισσότερο ρεαλιστικό, περισσότερο ενάρετο και οδηγητικό και έμορφο από την αττική τραγωδία. Εάν δεν έχουμε αυτή την εικόνα για την αττική τραγωδία, κάποιοι φταίνε. Θα πω η παιδεία αμέσως και θα φορτωθώ την ευθύνη σα δάσκαλος.

Την ευθύνη σα δάσκαλος. Και σαν ποιητής. Γιατί οι ποιητές θα γράψει αλλού είναι τα πιο υπεύθυνα όντα επί της γης.

Παράθεση :
«... Οι αληθινοί ποιητές δεν γράφουν στίχους, ούτε παίζουν με τις λέξεις. Οι αληθινοί ποιητές είναι από τα πιο υπεύθυνα όντα που γεννιούνται επί γης, λέει ο Σεφέρης. »

(Δ. ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ, ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ, σελ. 56)

Το ίδιο κι εμείς. Κι ας μην είμαστε τέτοιοι ποιητές. Μόνο δάσκαλοι. Την ευθύνη μας τη φορτωνόμαστε. Δεν παριστάνουμε τους αλάνθαστους και τους ημίθεους. Έχουμε όμως τη λεβεντιά να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας.

Αλλιώς δε θα μας άξιζε να ανοίγουμε καν το στόμα μας να μιλάμε για Λιαντίνη...

Γιατί αλλιώς θα ήμασταν μόνο λέξεις. Θα παίζαμε με τις λέξεις...

Μα οι υπεύθυνοι άνθρωποι, κι ας μην είναι ποιητές, μόνο άνθρωποι αληθινοί, δε λένε άλλα και άλλα κάνουν.

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin
ΔΑΝΑΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 7946
Registration date : 30/10/2007

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης;   Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Icon_minitimeΤρι Μαρ 23, 2010 4:15 pm

Ανεξάντλητο όπως βλέπετε το θέμα. Για τη σχέση του Λιαντίνη με τους ποιητές και για τη σχέση φιλοσοφίας και ποίησης αλλά και για κείνο το τρίτο είδος ζητητή που αναζήτησε ο Λιαντίνης. Εκείνου που θα καταφέρει να συνδυάσει φιλοσοφία και ποίηση. Το tertium datur...

Ο Λιαντίνης, όσο περισσότερο τον μελετά κάποιος, αναπόφευκτα καταλήγει σ' αυτό το σημείο. Στην αρχή της Απροσδιοριστίας.

Και επειδή πολύς ο λόγος και για το ζήτημα αυτό, ειδικά ως προς τη σχέση της αρχής της απροσδιοριστίας με την έξοδο του Λιαντίνη, ας δούμε ένα ακόμη απόσπασμα δικό του από τα Ελληνικά:

Παράθεση :

Η ΒΙΓΛΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ


«Το τελευταίο άρθρο του κανόνα των ποιητών είναι η βίγλα του θανάτου. Όλα τα τραγούδια του για τη ζωή ο ποιητής τα συνταιριάζει την ώρα που ψαρεύει στις θάλασσες του θανάτου.

Αυτή η αλήθεια φαίνεται ψέμα. Αλλά μήπως και η γη που κινείται δε φαίνεται ακίνητη; Και όσο περισσότερο δεν τη δέχουνται εκείνοι που δοκιμάζουν να κρίνουν τους ποιητές, τόσο περισσότερο δε θα εννοήσουν ποτές εκείνο που κρίνουν.

Από την άποψη της φυσικής πραγματικότητας ζωντανός άνθρωπος σημαίνει ταυτόχρονα και πεθαμένος. Αφού μια μέρα θα πεθάνει, φέρνει από τώρα που ζει δυνάμει μέσα του αυτή την κατάσταση της ανυπαρξίας του.

Από την άποψη της ανθρώπινης κατανόησης αληθινός άνθρωπος σημαίνει νά ‘χεις συνέχεια μπροστά σου αυτή τη γνώση. Ότι δηλαδή τώρα που ζεις, δε ζεις. Αυτή όμως η γνώση από ένα σημείο και πέρα γίνεται αντίφαση. Φαίνεται και ακούγεται παράλογη.

Γιατί περικλείει μέσα της εκείνο το διαβόητο tertium datur, τρίτον χωρεί, της Λογικής που το επέβαλε η σύγχρονη Κβαντομηχανική.

Είναι γνωστό ότι η θεωρία της απροσδιοριστίας κατάργησε ή σωστότερα υπερκέρασε, την τρίτη αρχή της κλασικής Λογικής. Την αρχή δηλαδή του τρίτου ή μέσου αποκλείσεως. Principium exclusi tertii sive medii. Η αρχή αυτή περιγράφεται ως εξής. Ο Άρης ή κατοικείται ή δεν κατοικείται, τρίτο δε χωρεί. Ο Καβάφης ή είναι ζωντανός ή είναι νεκρός, τρίτο δε χωρεί.

Και όμως! μας λέει η αρχή της απροσδιοριστίας, ημπορεί να συμβαίνουν ταυτόχρονα και τα δύο.

Η επιστήμη της Λογικής από την εποχή του Αριστοτέλη ως το 1929 το τρίτο το απέκλειε.

Η αρχή της απροσδιοριστίας, όμως, που διατύπωσε στα 1929 ο Χάιζενμπεργκ, και που περιγράφει τη σχέση της θέσης και της κίνησης ενός στοιχειώδους σωματιδίου μέσα στους πυρήνες των ατόμων, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι «το τρίτον δίδεται». Ο Καβάφης, δηλαδή, ή ζει ή δε ζει, αλλά μπορεί να συμβαίνουν και τα δύο:

Ο Καβάφης ως τα 1933 που πέθανε ζούσε. Είχε όμως μέσα του δυνάμει και την μετά το 1933 κατάστασή του. Την κατάσταση, δηλαδή του νεκρού. Επομένως ως τα 1933 που ζούσε, ο Καβάφης και ζούσε και δε ζούσε.

Ο Καβάφης από τα 1933 που πέθανε δε ζει. Ωστόσο τώρα που δε ζει σέρνει μαζί του και την πριν το 1933 κατάστασή του. Την κατάσταση δηλαδή του ζωντανού. Επομένως από τα 1933 που δε ζει, ο Καβάφης ζει. Και η απόδειξη ότι τώρα που έχει πεθάνει ζει είναι πως τον μελετάμε και τον σχολιάζουμε! Με τον ίδιο τρόπο που η κυρα – Σταμάτα και η Κυρα – Μελισσινή της γειτονιάς σχολιάζουν αυτό το κορίτσι με τα ωραία πόδια που μόλις πέρασε μπροστά τους.

Ένας στίχος του Ελύτη λαμπρός περιγράφει λαμπρά αυτή την υπέρλογη λογική της απροσδιοριστίας:

Κάπου ανάμεσα Τρίτη και Τετάρτη
πρέπει να παράπεσε η αληθινή σου μέρα,

λέει. Δηλαδή, η ουσία δε βρίσκεται στα δύο Δυνατά, αλλά στο Αδύνατο τρίτο.

Αυτό το παράδοξο της πραγματικότητας που αποδείχτηκε στο εργαστήριο της μικροφυσικής, περιγράφεται με τρόπο καταπληκτικό στο πείραμα και «γάτας του Σραίντιγκερ».

Ο μεγάλος αυτός φυσικός έβαλε τη γάτα στο κλουβί με τη δυνατότητα της χρήσης υδροκυανίου και απόδειξε ότι η γάτα τη στιγμή που ζει δε ζει, και αντίστροφα.

Αυτός λοιπόν είναι ο παράλογος νόμος της φύσης που ορίζει να ‘σαι νεκρός και όταν ζεις και όταν έχεις πεθάνει. Και αυτός οργανώνει τη βαθύτερη δομή της πραγματικότητας.

Ο αληθινός ποιητής δεν ημπορεί παρά να βιώνει την αντίφαση αυτής της σύστασης των πραγμάτων με όλη την τραγική της ακολουθία.

Κι άλλη φορά μου πέρασε από το χέρι. Η πηγή της ζωής που ζούμε είναι ο θάνατος που φέρνουμε μέσα μας. Αλλίμονο σε κείνον που ο θάνατος θα φύγει από μέσα του. Ένα πτώμα όσο και να αγωνίζεσαι να το κάμεις να πεθάνει, δεν θα τα καταφέρεις. Γιατί ο θάνατος έχει φύγει από μέσα του. Έχει πεθάνει.

Ύστερα, να μη λησμονούμε πως η λέξη τέλος στην ελληνική γλώσσα σημαίνει με δύο σημασίες. Με την πρώτη θα πει το τέλος, την τελευτή, το τέρμα, την παύλα, τη λήξη, το finis, το θάνατο. Με τη δεύτερη σημαίνει το σκοπό. Όπως οι τελικές προτάσεις, που λένε οι γραμματικοί, δηλώνουν το σκοπό.

Ο θάνατος λοιπόν είναι η λήξη, αλλά είναι και ο τελικός στόχος, ο έσχατος και ο συγκεντρωτικός σκοπός της ζωής μου. Όλα όσα κάνω εκεί αποβλέπουν και εκεί κατατείνουν. Η φορά της ζωής μου με φέρνει να πραγματώσω, να φτάσω, να κατορθώσω, να συντελέσω, να δικαιώσω, να αποκαταστήσω την εκκρεμή στιγμή του θανάτου μου.

Γιατί εκείνη η στιγμή θα νοηματοδοτήσει όλες τις πράξεις της ζωής μου. Και με τέτοιο νόημα ο Σόλων ελεεινολόγησε κάποτε τον Κροίσο της Λυδίας. Στάσου πρώτα να ιδώ πως θα πεθάνεις, του είπε, και ύστερα να σου ειπώ αν υπήρξες άνθρωπος αληθινός και ωραίος, ή αν έζησες σαν αστεία κρεατούρα.

Ο θάνατος, όταν τον ατενίσει κανείς μέσα στο βασίλειο της φυσικής του νομιμότητας, δεν τρομάζει. Και μη φοβάσαι να μιλάς στα παιδιά για το θάνατο.

Γιατί τολμάς, και πιο πέρα αναγνωρίζεις και παραδέχεσαι να κοιτάζεις στα μάτια ένα φαινόμενο έγκυρο, λειτουργικό, και δικαιωμένο. Κι αν θέλεις ακόμη, έναν όρο αναγκαίο, απόλυτα βέβαιο, και γόνιμο για το κοσμικό παιγνίδι και τη φυσική τάξη.

Είναι και ο θάνατος πράγμα φυσικό. Όπως το μήλο στη μηλιά, το κυανού της θάλασσας, η αυγή που προβαίνει, ο ίσκιος του όρους.

Το να κουβεντιάζεις το θάνατο δεν οδηγεί στον πεσσιμισμό και στην άρνηση. Ούτε στην παραίτηση από τη ζωή, και στο μοιρολόι της φώκιας.

Αντίθετα, ετούτος ο τρόπος στόχασης είναι ο μόνος τίτλος που πιστοποιεί πως ο άνθρωπος κατάκτησε την πνευματική του αρτίωση. Σε μαθαίνει να βλέπεις τα πράγματα και τη ζωή με την πιο εκλεκτή ένταση, και με ένα βλέμμα διαρκώς παρθενικό. Γιατί κάθε φορά τα βλέπεις και τα ζεις για τελευταία φορά.

Στα Γράμματά μας οι δύο μεγαλύτεροι μελετητές του θανάτου είναι ο Πλάτων και ο Σολωμός. Οι πιο δεινοί, δηλαδή, υλοτόμοι του φωτός. Γιατί η αισιοδοξία τους καταλάμπει την Ελλάδα. Και μοιάζουν τους ολυμπιακούς κήρυκες που περιέρχουνται τις ελληνίδες πόλεις, και φωνάζουν: αφήστε τις δουλειές σας τώρα. και ‘τοιμαστείτε για την ιερή γιορτή της χαράς, της υγείας, και του κάλλους!

Έτσι ο Πλάτων, ποιητής θεμελιωμένος σαν όρος, ονομάζει τη δουλειά του μελέτη θανάτου. Την αληθινή φιλοσοφία, δηλαδή.

Και την όμοια διαπίστωση θα κάνουμε, αν ρίξουμε μια ματιά στην παγκόσμια τέχνη. Όλες οι έξοδοι των τραγωδιών του Σαίκσπηρ στο τέλος γεμίζουνε πτώματα. Και ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι έφτασε να γεράσει, για να κάμει την ανακάλυψη της ζωής του: ενώ στοχαζόμουνα να μάθω πώς να ζω, στο τέλος είχα μάθει πώς να πεθάνω.

Θαρρώ πως ο Φλωμπέρ ήταν εκείνος που έλεγε ότι δεν ημπορεί να κοιτάξει έναν άνθρωπο, χωρίς ταυτόχρονα να μη συλλογιστεί και το πτώμα του.

Τι είναι η ποίηση του Σολωμού με το πλήθος από τίτλους ποιημάτων του, που όλοι έχουν τη λέξη θάνατος; Τι είναι η ποίηση του Παπαδιαμάντη, που δε βρίσκει τέλος στα βάσανα και στα πάθια του κόσμου; Τι είναι η ποίηση του Καβάφη με τις δεκάδες τους τάφους των ελληνικών εφήβων του;

Είναι σώματα ωραία νεκρών που δεν εγέρασαν. Και τά ‘κλεισαν με δάκρυα σε μαυσωλείο λαμπρό. Με ρόδα στο κεφάλι, και στα πόδια γιασεμιά!»

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ, ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ, σελ. 92 – 96

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin
ΔΑΝΑΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 7946
Registration date : 30/10/2007

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης;   Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Icon_minitimeΤρι Μαρ 23, 2010 4:22 pm

Στη βίγλα λοιπόν του θανάτου του Δημήτρη Λιαντίνη στέκουνται οι ποιητές, οι αληθινοί ποιητές, και στέκουνται και εκείνοι οι φιλόσοφοι που έκαμαν αληθινή φιλοσοφία.

Από τους έλληνες δύο λαμπρά παλικάρια ξεχωρίζει. Τον Πλάτωνα και το Σολωμό.

Αυτοί ψαρεύουν τα τραγούδια τους για τη ζωή στις θάλασσες του θανάτου. Μια αλήθεια που φαίνεται ψέμα. Αλλά είναι εκείνη η αλήθεια που βεβαίωσε η αρχή της απροσδιοριστίας, όσο και αν μοιάζει παράλογη, πως οργανώνει τη βαθύτερη δομή της πραγματικότητας. Είναι δηλαδή νόμος της φύσης.

Και μόνο αν κατανοήσεις αυτόν τον παράλογο νόμο, μπορείς κατανοήσεις και το γεγονός του θανάτου ως γεγονός φυσικό. Και τότε, όταν τον αντικρίσεις το θάνατο μέσα στο βασίλειο της φυσικής του νομιμότητας, σταματά να σε τρομάζει.

Μπορεί λοιπόν να μιλάς για το θάνατο χωρίς να οδηγείσαι στον πεσσιμισμό και στην άρνηση. Κατακτάς την πνευματική σου αρτίωση και ζεις τη ζωή σου με την πιο εκλεκτή ένταση. Γιατί ζεις τα πάντα σαν να είναι η τελευταία φορά.

Το μυστικό λοιπόν είναι η επιστροφή του ανθρώπου στη φύση. Να ξαναγίνει ο άνθρωπος ον φυσικό και να ζει με την αλήθεια της φύσης.

Σε τίποτε δεν μπορεί να τον βοηθήσει το αν αυτοκτόνησε ή όχι ο Λιαντίνης. Εκτός αν στο Λιαντίνη προσδώσουμε στοιχεία ιδρυτή μιας νέας θρησκείας. Μα ο Λιαντίνης ήταν κατά των θρησκειών.

Τη λογική μας ζήτησε να φέρουμε και πάλι στο προσκήνιο, το alto ingegno του Δάντη, και να κατεβάσουμε στα τάρταρα το παχύ μας άντερο. Για να δούμε ότι τραβάμε στο γκρεμό και κατά Ισραήλ. Και να ξαναγυρίσουμε σε εκείνο τον πάμφωτο πολιτισμό της Ελλάδας που ανέβασε τον άνθρωπο στο ψηλότερο σημείο του.

Αυτό τον πολιτισμό που το κρηπίδωμά του αποτέλεσε η στάση των ελλήνων απέναντι στο θάνατο. Κι ενώ στους άλλους λαούς ο φόβος του θανάτου γέννησε τις θρησκείες, στους έλληνες ο καημός του θανάτου γέννησε την τέχνη.

Δίχως την τέχνη θα ξέπεφταν και οι έλληνες στις θρησκείες.

Και ξέπεσαν βέβαια. Στην πορεία τους και οι έλληνες εγκατέλειψαν το δικό τους πολιτισμό και άφησαν να τους κυριαρχήσει ο πολιτισμός των εβραίων.

Έτσι ξέπεσε και η φιλοσοφία τους. Και φόρεσε τα φαιά... Έγινε δηλαδή δούλα της θεολογίας (βλέπε Πολυχρόνιο, σελ. 9 )

Απατάται πλάνη οικτρή όποιος δεν μπορεί εδώ να διακρίνει τη μοιραία αλλαγή. Τη θεολογία να ανεβαίνει στη σκηνή και την αληθινή τέχνη να μπαίνει στο παρασκήνιο.

Έτσι έχασε το αντιστήριγμά της η αληθινή φιλοσοφία. Έχασε την αληθινή τέχνη. Και οι φιλόσοφοι έγιναν φιλοσοφούντες. Και ο στοχασμός αναπαράγει το όμοιο. (Πολυχρόνιο, σελ. 10 )

Και ο άνθρωπος πορεύεται πλέον το δρόμο της ιστορίας ανάποδα. (Πολυχρόνιο, σελ. 164 )

Αξίζει κανείς να διαβάσει και να μελετήσει σε βάθος το Πολυχρόνιο του Λιαντίνη. Για να κατανοήσει και το δυσνόητο θέμα της αυτοκτονίας. Να δει δηλαδή ότι η μεταστροφή του ελληνικού πολιτισμού συμβαίνει την περίοδο που επικρατούν τα φιλοσοφήματα της κάμψης, η Στοά και ο Κήπος.

Η Στοά, σημειώνει ο Λιαντίνης στη σελίδα 17, φθάνει να υποδείχνει την αυτοκτονία, την εύλογον εξαγωγήν όπως την ονομάζει, στις περιπτώσεις που η ψυχρή λογική δίνει το πράσινο φως για μια τέτοια έξοδο ανάγκης. Οι περισσότεροι δάσκαλοι και μαθητές της Στοάς, λέει ο Λιαντίνης, επήραν αυτοθέλητα τη ζωή τους.

Και όμως... Η Στοά είναι εκείνη που έστρωσε το δρόμο για να διαδοθεί ο χριστιανισμός:

Παράθεση :
"Η Στοά εστάθηκε ο προπομπός και ο καταλύτης στη διδασκαλία του χριστιανισμού. Αυτή υπήρξε ο παιδαγωγός εις Χριστόν. Ο ρόλος που έπαιξε στην επικράτηση του χριστιανισμού, από την άποψη της ύλης και της ουσίας, είναι της ίδιας βαρύτητας με το ρόλο που έπαιξε η ελληνική γλώσσα στη διάδοση του χριστιανισμού, από την άποψη του τύπου και της μορφής.

Η Στοά ετοίμασε το έδαφος."

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ, ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟ, σελ. 149

Είναι λοιπόν πλάνη μεγάλη να θεωρούμε πως η αυτοκτονία του Λιαντίνη στερεώνει τη φιλοσοφία του. Και επικίνδυνη τακτική υπονόμευσης όσων εκείνος δίδαξε.

Τέτοιες μέθοδοι δεν είναι τυχαίο που προέρχονται από ανθρώπους που δε γνώρισαν το Λιαντίνη, δε διδάχτηκαν από τον ίδιο, και όμως έχουν αναλάβει ρόλο υπέρθερμου υποστηρικτή του. Ρόλο δηλαδή που θυμίζει οπαδούς θρησκείας.

Τα χαρακτηριστικά του φαινομένου τα μελετάμε εδώ και χρόνια. Και είναι πλέον ξεκάθαρος αυτός ο ρόλος. Έστω και εν αγνοία τους (διότι και οι Στωικοί εν αγνοία τους έκαναν ό,τι έκαναν, μην το ξεχνάμε) οδηγούν σε καταστάσεις φανατισμού που μόνο οι θρησκείες ευνοούν. Όχι τα φιλοσοφικά ρεύματα.

Η τελευταία τους επίθεση, η προσπάθεια να πείσουν ότι ο Λιαντίνης δεν είναι ποιητής και είναι μόνο φιλόσοφος, αυτό ακριβώς αποδεικνύει. Έχουν ανάγκη από έναν γκουρού που αυτοθυσιάστηκε για τους πιστούς του.

Γι' αυτό και επικεντρώνουν στο θέμα της αυτοκτονίας.

Ο ίδιος όμως ο Λιαντίνης δεν επικέντρωσε στην αυτοκτονία... Ουδέποτε είπε για τον εαυτό του τέτοια λέξη. Ούτε και έγραψε. Και ελληνικά εγνώριζε όσο κανείς άλλος.

Μένει όμως για το θέμα αυτό να μιλήσουμε διεξοδικά ώστε να τεκμηριώσουμε τι ακριβώς υποστήριξ ο Λιαντίνης για το φλέγον αυτό ζήτημα.

Ξεκινώντας από μηδενική βάση. Και όχι από αυτονόητα. Όπως αρμόζει σε τίμιους μελετητές και όχι θιασώτες της έτοιμης αλήθειας των άλλων...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin
ΔΑΝΑΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 7946
Registration date : 30/10/2007

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης;   Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Icon_minitimeΤρι Μαρ 23, 2010 8:15 pm

Η ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΒΑΣΗ

Είπα παραπάνω ότι θα επιχειρήσουμε μελέτη με μηδενική βάση. Πολλά μπορεί κανείς να εννοήσει με αυτό και πάλι έξω να πέσει.

Διότι τι θα ειπεί μηδενική βάση;

Πες μου πρώτα ένα ορισμό για το μηδέν και έπειτα να ψάξω κι εγώ τον ορισμό για το επίθετο που γεννάει.

Ναι, αν δεν το πρόσεξες ήδη, ο μηδενικός παράγεται από το μηδέν. Δηλαδή το μη - δεν (κλεμμένο από το Λιαντίνη είναι αυτό, από πού αλλού; ποιος άλλος ασχολήθηκε ολοζωής με το μηδέν; )

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Iiiii105

Και για το μηδέν του τέθηκε και το ερώτημα... κάτι σαν το αίνιγμα της Σφίγγας...

Όταν λοιπόν λέμε μηδενική βάση, τέτοια βάση εννοούμε. Και όχι κάποιο σχήμα λόγου.

Δύσκολα τα πράγματα, τίμιε αναγνώστη. Διότι ποιος μπορεί να ειπεί ότι γνωρίζει το μηδέν;

Ακόμη και ο Λιαντίνης έγραψε σχετικά:

"Η απόπειρα για μια συγκεκριμένη περιγραφή του μηδενός ακυρώνει το ανθρώπινο μυαλό."

HOMO EDUCANDUS, σελ. 74

Και δεν ξέρω για σένα, μα εγώ οφείλω να το προσέχω το μυαλό μου. Διότι λίαν προσφάτως εδημοσιεύθη στο διαδίκτυο η βαρύγδουπη δήλωση ενός αυτοδίδακτου ψυχίατρου και αυτόκλητου εισαγγελέα σε βάρος μου...

Άρα με ρέγουλα που λέγει ο λαός και με μέτρο που λένε οι φιλόσοφοι. Μη μπουρλοτιάσουμε όσο μυαλουδάκι μας έμεινε και βγάλουμε σωστούς τους εχθρούς μας.

Έτσι λοιπόν τη δική μου βάση θα την ορίσω με το λόγο ενός ποιητή και ενός απλού ανθρώπου του λαού. Κι αν απορείς για την επιλογή θα σου αναφέρω τον παρακάτω λόγο του Λιαντίνη:

"Απέναντι στο μηδέν ζωντανή έμεινε μόνον η αμόλευτη ανθρωπιά των απλοϊκών ανθρώπων και η ποίηση."

HOMO EDUCANDUS, σελ. 73 (κεφάλαιο ΜΗΔΕΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ)

Από την επόμενη σελίδα, την 74 του Εντουκάντους, αλίευσα και το λόγο του απλού ανθρώπου:

"Τι μπορεί εκείνος να κατέχει
που δεν του χτύπησε η συφορά την πόρτα."

Το ένα λοιπόν είναι αυτό. Και να το θυμάσαι. Η άλλη κουβέντα, του ποιητή, είναι τούτη:

"Όταν η συμφορά συμφέρει,
να τη λογαριάζεις για πόρνη", λέει ο Ελύτης.

Δημήτρης Λιαντίνης, Τα Ελληνικά, σελ. 124

Κατάλαβες; Ή πρέπει να το εξηγήσω πώς θα πορευτώ σε τούτη τη μελέτη; Και που δε θα σε ξεγελάσω, την έχω ξανακάνει και μία και δύο και χίλιες δύο φορές. Και τέλος ακόμη δε βρήκα. Πώς θα μπορούσα άλλωστε; Τέλος, σου θυμίζω, σημαίνει και σκοπός μα και θάνατος.

Και όπως ξέρεις μόνο οι θρησκευάμενοι πιστεύουν σε μετά θάνατον. Εγώ θρησκευάμενη δεν είμαι κι εκεί αρχίζει το δύσκολο. Να μιλήσεις για θάνατο ξέροντας πως ο θάνατος είναι το μεγάλο τίποτε. Και πως ποτέ κανείς δε γύρισε πίσω από τη χώρα του θανάτου για να μας πει τι είναι ο θάνατος...

Όμοια και οι αυτόχειρες. Ούτε αυτοί κατάφεραν να την "ξαναφέρουν" στο θάνατο. Επιχείρημα δηλαδή του τύπου:

"Εγώ αυτοθέλητα ήρθα εδώ και δεν ήταν ακόμη η σειρά μου, άσε με να γυρίσω πίσω" είναι καταδικασμένο εκ των προτέρων.

Θέλω να πω ότι για να μιλήσουμε για την αυτοκτονία και το Λιαντίνη έχοντας κατά νου πως δεν περιορίστηκε μόνο να γράψει για την αυτοκτονία μα έκανε και το λόγο του πράξη, είναι από μόνο του επικίνδυνο να τινάξει τη μελέτη μας στον αέρα.

Και δε σημαίνει πως πάω να το αποφύγω το ζήτημα. Ίσα ίσα. Θα σου επαναλάβω μάλιστα ότι δεν αποκλείω να αυτοκτόνησε ο Λιαντίνης. Με την ίδια έννοια που δεν μπορώ και να το αποδείξω πως αυτοκτόνησε.

Διότι έχουμε σκελετό. Απόδειξη πώς πέθανε δεν έχουμε. Πώς να μιλήσω για αυτοκτονία;

Κι ακόμη. Επανερχόμενη στη μηδενική μου βάση.

Για να μιλήσουμε για αυτοκτονία του Λιαντίνη χρωστάμε να αποδείξουμε την απόλυτη καθαρότητα των προθέσεών μας. Αν δηλαδή αυτή η αυτοκτονία, αυτή η συμφορά, είναι και στο ελάχιστο προσωπικό μας συμφέρον, τότε ο Ελύτης θα τινάξει την κουβέντα μας στον αέρα.

Θέλεις ένα παράδειγμα;

Αν εγώ αυτά τα γράφω για αποκτήσω τον έπαινο - σε όποια μορφή - τότε ακυρώνω την προσπάθεια. Γιατί δεν είμαι εγώ που αυτοκτόνησα (αδύνατον ούτως ή άλλως όπως είπαμε) μα ούτε και σκοπεύω να αυτοκτονήσω έστω... Άρα το να μιλάς για την αυτοκτονία του άλλου και να αποκομίζεις το παραμικρό όφελος απ' αυτό, σε μετατρέπει σε πόρνη.

Και διάβαζα, είναι αλήθεια, λίγο πριν, μια εργασία. Για την αυτοκτονία του Λιαντίνη. Και ανατρίχιασα διαβάζοντας ξεκάθαρη την παραδοχή:

"ο Δημήτρης Λιαντίνης είναι πρόσφορο έδαφος για να αναζητήσουμε τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα της ύπαρξης"

Ναι, έτσι ακριβώς. Πρόσφορο έδαφος ο Λιαντίνης. Για να αποδείξει ο συγγραφέας της εργασίας τι; Τις απόψεις του για την αυτοκτονία!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Λοιπόν, εμείς από τέτοιο έδαφος δεν ξεκινάμε. Ξεκινάμε από τη μηδενική βάση που θέσαμε. Όσες δυσκολίες και αν συνεπάγεται μια τέτοια επιλογή.

Κι αν στην Ιθάκη δε φτάσουμε, τουλάχιστον δε θα καταλήξουμε στα μπορντέλα κάποιου άλλου λιμανιού...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin
ΔΑΝΑΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 7946
Registration date : 30/10/2007

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης;   Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Icon_minitimeΤετ Μαρ 24, 2010 12:35 am

Και τώρα ο λόγος στο Λιαντίνη. Ας αφήσουμε τον ίδιο να μας μιλήσει μέσα από το έργο του για την αυτοκτονία:

Αρχή φυσικά με το Νηφομανή (σελ. 124 ), γιατί εκεί υπάρχει μια συγκλονιστική δήλωση του Λιαντίνη:

«Η αυτοκτονία, έστω κι αν έχει σαν αυτουργό το Λεωνίδα της Σπάρτης ή τον Αίαντα, είναι περίπτωση παθολογική στο βαθμό που είναι αφύσικη. Στο βαθμό, δηλαδή, που το χρέος ή το πάθος αποστρατεύει τη φύση μας. Την υπαρκτική μας δηλαδή ηρεμία και κανονικότητα.»

Η δήλωση αυτή επιβεβαιώνεται και στο HOMO EDUCANDUS με την ανάλυση που κάνει σχετικά με την αυτοκτονία του ήρωα του Ντοστογιέβσκι, του Κυρίλωφ. (σελ. 93 – 95):

Ο Κυρίλωφ, μας λέει ο Λιαντίνης, ανέβηκε ως την τεράστια πράξη της αυτοκτονίας, για να αποδείξει την υπεροχή της ελευθερίας του ανθρώπου πάνω στην ανάγκη της φύσης:

«Με την αυτοκτονία του, την πράξη της στιγμιαίας ήττας του ανθρώπου, ο Κυρίλωφ ενίκησε την ανάγκη, την κατάσταση της αιώνιας νίκης της φύσης.»

«Η ανάγκη αυτή στην απόλυτα έσχατη και απόλυτα καθολική της μορφή, στη μοίρα του θανάτου δηλαδή – μπορεί να νικηθεί μόνο με τη συνειδητή και εθελούσια πράξη της αυτοκαταστροφής του ανθρώπου. Με άλλα λόγια το μηδέν μόνο από τον εαυτό του νικιέται. Η αυτοκτονία του Κυρίλωφ συμβολίζει την πράξη του ανθρώπου που αδυνατεί να την ελέγξει η βούληση του θεού.»

Κι αυτό γιατί ο Κυρίλωφ – σε αντίθεση με όλους τους υπόλοιπους αυτόχειρες – αυτοκτονεί «χωρίς καμιά αιτία παρά μονάχα για το αυτεξούσιο.»

Χωρίς καμιά αιτία!

Αξίζει αυτό να το προσέξουμε. Ειδικά όταν προσπαθούμε να αποδείξουμε πως ο Λιαντίνης αυτοκτόνησε για να αποδείξει τη φιλοσοφική του θεωρία. Μα τότε είχε λόγο, σκοπό, τέλος ... δεν ήταν χωρίς αιτία.

Και αν προσέξουμε τι λέει στο Νηφομανή περί χρέους, τότε ελλοχεύει και ο κίνδυνος να χαρακτηριστεί μια τέτοια αυτοκτονία ως παθολογική. Οπότε για ποια φιλοσοφία μιλάμε;

Εξάλλου δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως ο Κυρίλωφ δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο, είναι νοητική εποπτεία του Ντοστογιέβσκι. Όλα λοιπόν επιτελούνται σε ποιητική διάσταση. Αυτό το τονίζει και ο Λιαντίνης στη Γκέμμα:

«Θα πεθάνω, Θάνατε, όχι όταν θελήσεις εσύ, αλλά όταν εγώ το θελήσω»,

γράφει στη Γκέμμα (σελ. 163) και βάζει αμέσως παραπομπή για να αποδείξει πως δεν ξέχασε την περίπτωση του Κυρίλωφ αλλά και να επισημάνει τη μεγάλη διαφορά: Ο Κυρίλωφ, λέει, είναι νοητική εποπτεία,

«δεν είναι ο ίδιος ο συγγραφέας. Δηλαδή, ο Ντοστογιέβσκι εδώ φαντάζεται, δεν πράττει. Πρόκειται για την ίδια διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στο λόγο και την πράξη, στη σκιά και στο σώμα.» (Γκέμμα, σελ. 262)

Σε αλλοτινούς καιρούς αυτή η παραπομπή με έκανε άλλα να νομίζω. Ήταν η εποχή που αγνοούσα πολλά και δεχόμουν μια κανονική πλύση εγκεφάλου για το θάνατο του Λιαντίνη...

Ήταν βεβαίως και το σοκ από την ανακάλυψη του σκελετού. Και ο ίδιος ο σκελετός σε φωτογραφίες στο διαδίκτυο.

Τώρα, νηφάλια και πάλι, μπορώ να βλέπω και το άλλο νόημα. Αν ο Λιαντίνης ήθελε απλά και μόνο να την "πει" του Ντοστογιέβσκι, κατά την έκφραση των νέων μας, που έβαλε τον Κυρίλωφ να αυτοκτονήσει στο χαρτί και όχι τον ίδιο τον εαυτό του, ανάγκη δεν είχε από τέτοιο σχόλιο. Θα το έλεγε η πράξη του η ίδια. Γιατί προκαταβολικά να το καυχηθεί;

Ειδικά όταν το φάρμακο του θανάτου που πρότεινε είναι να νικήσουμε τον εγωισμό μας; Γιατί τέτοια οίηση λεκτική; Και προκαταβολική... Πώς μπορούσε να προεξοφλήσει τι θα γινόταν παρακάτω;

Τη στιγμή μάλιστα που και στο τελευταίο του γράμμα αφήνει ανοιχτό το ενδεδόμενο να μην υψωθεί στην ανδρεία που απαιτεί αυτός ο τρόπος...

Ποιος τρόπος; Ο θάνατος του Οιδίποδα.

Μα ο Οιδίποδας δεν ξέρουμε πώς πέθανε. Χάθηκε...

Αφήστε που και ο Οιδίποδας νοητική εποπτεία ήταν.

Λέω λοιπόν ότι η αναφορά στον Κυρίλωφ έχει και άλλη όψη. Και ο Λιαντίνης εδώ παίζει το γνωστό του παιγνίδι της απροσδιοριστίας. Μένει λοιπόν στον παρατηρητή, στον αναγνώστη να αποφασίσει τι βλέπει και τι καταλαβαίνει. Με το ένα μάτι ή με το άλλο μάτι. Αν όμως κοιτάξει και με τα δύο δεν έχει εικόνα.

Όπως δεν έχουμε εικόνα τι ακριβώς έκανε ο Λιαντίνης.

Μας παιδεύει και μας βασανίζει, μεθοδικά και επίμονα. Στόχος;

Να αναγκαστούμε να δεχτούμε αυτή τη ρημάδα την αρχή της απροσδιοριστίας. Γιατί αυτή κρύβει στην ουσία το μυστικό για την καταπολέμηση του φόβου του θανάτου.

Είναι φιλοσοφία αυτό; Είναι ποίηση; Όχι... είναι κάτι πολύ ανώτερο. Είναι η ίδια η φύση. Και ο βαθύτερος νόμος της.

Στα Ελληνικά το έχει βάλει σαν προλόγισμα. Να δεχόμαστε λέει την αλήθεια που έρχεται μέσα από τη φύση. Όχι την αλήθεια που φτιάχνει το μυαλό των ανθρώπων. Και η φιλοσοφία, αλλά και η ποίηση είναι δημιουργήματα του ανθρώπου.

Κι ακόμη. Η αυτοκτονία, μας έχει πει, αποστρατεύει τη φύση μας...

Ξέρετε τι έγραψε όμως ο Λιαντίνης φεύγοντας την 1η Ιουνίου; Τι έγραψε επάνω στη φωτογραφία του;

Κάντε κλικ εδώ για να το δείτε:

http://www.liantinis.gr/main/index.php?option=com_content&view=article&id=31&Itemid=14

Στρατιώτες τριάντα...

Ένα ακόμη από τα παράξενα της φυγής του.

Και έρχεται η γραφή του αυτή να θυμίσει και το άλλο. Πως:

«... Οι αληθινοί ποιητές δεν γράφουν στίχους, ούτε παίζουν με τις λέξεις. Οι αληθινοί ποιητές είναι από τα πιο υπεύθυνα όντα που γεννιούνται επί γης, λέει ο Σεφέρης. {...} Σε κάθε εποχή ο γνήσιος ποιητής αναγκαία και αναπότρεπτα υπήρξε στρατευμένος. Γιατί στράτευση είναι η άρνηση στο άδικο και στην ανισότητα, που συνοδεύονται με έμπρακτη γνώση και με ανθρωπιά.» (ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ, σελ. 56)

Για άδικο μίλησε ο Λιαντίνης και στο τελευταίο του γράμμα. Και μάλιστα έγκλημα...

"Η τελευταία μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτύρησης για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι στις αθώες νέες γενεές που έρχουνται. Ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας τις σάρκες τους. Ένα κακό αβυσσαλέο στη φρίκη του. Η λύπη μου γι αυτο το έγκλημα με σκοτώνει."

Με σκοτώνει, γράφει. Δε γράφει αυτοκτονώ...

Και το σκοτώνει συνεπάγεται έγκλημα. Σαν το έγκλημα που σκοτώνει όλους τους αληθινούς ποιητές. Και πάνε άγουροι...

Είναι ένα λεπτό παιχνίδι αυτό με τις λέξεις; Μα ο Λιαντίνης λέει ότι οι ποιητές δεν παίζουν με τις λέξεις.

Και λέει και πολλά ακόμη... η ώρα όμως πέρασε και λέω να ευχηθώ καλό ξημέρωμα...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin
ΔΑΝΑΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 7946
Registration date : 30/10/2007

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης;   Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Icon_minitimeΤετ Μαρ 24, 2010 3:20 pm

Εθνική επέτειος αύριο. 25η του Μάρτη και πάλι.

Και είναι ευκαιρία μια τέτοια μέρα να θυμηθούμε το Σολωμό, το Σολωμό μας που έλεγε ο Λιαντίνης και έσταζε το στόμα του μέλι.

Αλλά και το Χάσμα Σεισμού του Δημήτρη Λιαντίνη, το βιβλίο που αφιέρωσε στο Σολωμό. Κι αν το πρώτο του βιβλίο, το Έξυπνον Ενύπνιον, γραμμένο για τις ελεγείες του Ρίλκε, δε βρήκε μια θέση στα έργα που ο Λιαντίνης αναφέρει στη Γκέμμα, το βιβλίο για το Σολωμό ανοίγει το μικρό κατάλογο που εκεί αναφέρεται.

Πώς λοιπόν γίνεται κάποιος που γράφει εργασία επίσημη για την αυτοκτονία του Λιαντίνη να ξεχνά τελείως το Χάσμα Σεισμού και να το αφήνει απέξω από τις βιβλιογραφικές του αναφορές, είναι εντελώς ανεξήγητο...

Ίσως και γιατί δεν πρόσεξε ότι ο Λιαντίνης βάζει το Σολωμό δίπλα στον Πλάτωνα και τους αναγορεύει ως τους δύο μεγαλύτερους μελετητές του θανάτου στα Γράμματά μας. (Τα Ελληνικά, σελ. 95 )

Δεν πρόσεξε όμως και κάτι άλλο. Την τελευταία άνοιξη του Λιαντίνη. Την άνοιξη του 1998. Που ο Λιαντίνης θέλησε να επισκεφτεί τη Ζάκυνθο και να εκφωνήσει εκεί ομιλία για το Σολωμό με τίτλο:

Ο ΣΟΛΩΜΟΣ ΩΣ ΣΩΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ ΤΟΥ '21.


Δείτε το κείμενο ολόκληρης της ομιλίας στα ΕΠΤΑΝΗΣΙΑΚΑ ΦΥΛΛΑ. Και πρέπει να σημειώσουμε ότι η απομαγνητοφώνηση έγινε με την πρωτοβουλία του π. Παναγιώτη Καποδίστρια. Δείτε και στο δικό του blog σχετικό αφιέρωμα στο Δημήτρη Λιαντίνη: Στον ίσκιο του Ήσκιου. Και ΕΔΩ μπορείτε να δείτε βίντεο από εκείνη την ομιλία, που διέσωσε ο μαθητής και φίλος του Λιαντίνη, κ. Παναγιώτης Αβούρης, ο ίδιος που επιμελήθηκε και τις υπέροχες φωτογραφίες του Λιαντίνη από εκείνη την επίσκεψη. Όπως και η φωτογραφία που κοσμεί πλέον την αρχική σελίδα του liantinis.gr.

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Iiiii107

Και όπως αυτή εδώ η φωτογραφία, που μας χαρίστηκε από την κ. Νικολίτσα Γεωργοπούλου - Λιαντίνη.

Είναι ανάγκη αυτή τη φωτογραφία να την αντιπαραθέσω με μια ακόμη:

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 1974_c12

Ο Δημήτρης Λιαντίνης. Χρόνος και τόπος της φωτογραφίας εμφανείς, 1974, μπρος από την Casa Di Dante στην Ιταλία. Φωτογράφος η σύζυγός του.

Και είναι η αρχή εδώ, τα πρώτα βήματα του Λιαντίνη ως συγγραφέα, ενώ η άλλη φωτογραφία αποτυπώνει το τέλος, το φτάσιμο... Αξίζει λοιπόν κανείς να τις μελετήσει προσεκτικά. Και να εξάγει χρήσιμα συμπεράσματα για το συγγραφέα Δημήτρη Λιαντίνη. Να λάβει μάλιστα υπόψη και το ακόλουθο ντοκουμέντο:

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Gemma11

Είναι από τη Θεία Κωμωδία του Δάντη και είναι βιβλίο από τη βιβλιοθήκη του Λιαντίνη. Δικές του και οι σημειώσεις. Αξίζει μάλιστα να προσέξουμε πως βάζει σε πλαίσιο το όνομα της γυναίκας του Δάντη, της Γκέμμας, και μάλιστα την ίδια περίοδο, 18/7/1995, που ο Λιαντίνης ετοιμάζει τη δική του Γκέμμα.

Κοιτάξτε τώρα τη φωτογραφία του μπρος στην προτομή του Σολωμού. Ποια βιβλία κρατά; Τη Γκέμμα, που τότε βγήκε πρώτη φορά στη δημοσιότητα, και πίσω διακρίνονται τα Ελληνικά.

Ο Λιαντίνης κομίζει εμπρός στον ποιητή εκείνα τα βιβλία που έγραψε από οργή για τους αιώνες που δε θα υπάρχει... Και είναι κίνηση συμβολική. Απόδειξη της διαδρομής του στα γράμματα.

Μια διαδρομή που ξεκίνησε με το κεφάλι κάτω μπρος στο Δάντη, τον καιρό που ακόμη ήταν ένας από τους πολλούς ανώνυμους ανθρώπους, και τελείωσε με το κεφάλι ψηλά και το σίγουρο βλέμμα του ανθρώπου που έσωσε να γίνει άνθρωπος με όνομα.

Είναι διαδρομή φιλοσόφου αυτή; Ενός ακόμη φιλοσόφου; Μα εκείνοι που την οριοθετούν είναι ποιητές. Και μάλιστα φιλοσοφικοί ποιητές, όπως τους χαρακτηρίζει ο Λιαντίνης. (δες ΕΞΥΠΝΟΝ ΕΝΥΠΝΙΟΝ, σελ. 23, για το Δάντη και το Χάσμα Σεισμού ολόκληρο για το φιλοσοφικό Σολωμό.)

Δεν μπορούμε λοιπόν αυτό το στοιχείο να το παραβλέψουμε. Όπως δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι και τη μέρα που θα έπεφτε, όπως έγραψε στο τελευταίο του γράμμα, άφησε εντολή να στεφανωθεί τόσο ο Λυκούργος στη Σπάρτη, ο νομοθέτης, όσο και ο Σολωμός στη Ζάκυνθο, ο ποιητής. (Χάρη στον π. Καποδίστρια και πάλι, έχουμε και φωτογραφία από το στεφάνωμα του Σολωμού).

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Dscn7510

Τιμή στον ποιητή, θα ζητήσει να γραφτεί για το Σολωμό ο Λιαντίνης.

Και στο Λυκούργο: Μνήμη στο νομοθέτη.

Εντολή να στεφανωθεί κάποιος φιλόσοφος, δεν έδωσε... Ούτε και αυτό μπορούμε να το παραβλέψουμε.

Έχουμε όμως και μία ακόμη σημαντική του αναφορά για τη Ζάκυνθο και τους συμβολισμούς της:

Παράθεση :
"Επιτέλους βρίσκομαι στον κόσμο του Σαίκσπηρ.


Οποία ικανοποίηση επιθυμίας στο όνειρο! θα μας έλεγε ο άγιος Φρόυντ. Ο κόσμος του Σαίκσπηρ για τους ποιητές είναι η Ιθάκη που γεννά την Οδύσσειά τους. Τους κινδύνους της περιπλάνησης δηλαδή και το άλγος του νόστου. Τη νοσταλγία τους για το "φθάσιμον εκεί".

Σημαδιακή για την ομοιότητα μ' αυτή την "Οδυσσέως άφιξιν εις Ιθάκην" είναι και μια αναφώνηση που έκοψε κάποτε στη μέση ένα όνειρο του Ελύτη, απολλώνειο όπως το λέει ο ίδιος: "Αχ πού 'σαι καημένη Αζάκυνθος!". Εδώ το Αζάκυνθος βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο γεωγραφικό Ζάκυνθος και στο σολωμικό Ζάκυθος." (Ο Νηφομανής, σελ. 132 - 133 )

Η Ζάκυνθος λοιπόν το 1998 είναι το φθάσιμο για το Δημήτρη Λιαντίνη στην Ιθάκη του. Ως ποιητή. Ως φιλοσοφικού ποιητή.

Μετά από διαδρομή επίπονη και τραγουδημένη και πάλι με λόγια ποιητή, του Γ. Σεφέρη, στον επίλογο του προλογίσματος του πρώτου του βιβλίου:

... ένα κάστρο
που να το πολεμάς
σαράντα χρόνους και να πας
να γίνεις ήρωας κι άστρο.

Αλαγονία - 29 Δεκέμβρη 1977

Δημήτρης Λιαντίνης, Έξυπνον Ενύπνιον, σελ. 18

Με την ίδια στροφή ο Δημήτρης Λιαντίνης θα αποχαιρετήσει και τους σπουδαστές του στο Μαράσλειο, το Μάη του 1998, λίγες μόλις μέρες πριν φύγει. Έχουμε λοιπόν και πάλι σημάνσεις ποιητικής διαδρομής. Καθώς μάλιστα στο προλόγισμα του Έξυπνου Ενύπνιου ο Λιαντίνης θα κάμει και ιδιαίτερη ανάλυση γύρω από τη ζωή των νεκρών που είναι λέει η ανάποδη όψη του θανάτου των ζωντανών. Για να καταλήξει στο συμπέρασμα:

"Τέτοιος ο πόθος του Rilke ζητώντας πνευματική σάρκωση κατάφαγε ολόκληρο το σαρκικό του σώμα. Απομένουμε άλαλοι παρακολουθώντας, πώς συντελέσθηκε βαθμιαία η εναλλαγή της ύλης και του πνεύματος και η γέννηση του ποιήματος εσύμπεσε με το θάνατο του ποιητή." Ποίημα που έχει πια γενεί για κάθε άνθρωπο το "κάστρο" του Σεφέρη...

Αμέσως μετά το προλόγισμα, ο Λιαντίνης θα αρχίσει το έργο του με το κεφάλαιο που δημοσιεύσαμε παραπάνω με τίτλο ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗ. Εκεί και θα θέσει το δικό του ζητούμενο. Τον τρίτο ζητητή του όντος. Τον πάνω από φιλοσόφους και ποιητές. Που θα μεταχειρισθεί το διαυγές μόνο της φιλοσοφίας και το Είναι μόνο της ποίησης.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη ο Λιαντίνης αυτό ακριβώς έκαμε. Αυτό το "νέο" εκόμισε στους ανθρώπους ως άλλος Προμηθέας. Κι αυτό προέλεγε ότι θα σκιάσει και τον ήλιο ακόμη. Μπορεί εμείς να μην είμαστε ακόμη σε θέση να δούμε σε όλη του την έκταση το ποίημα του Λιαντίνη, να μην έχει δηλαδή φωτιστεί ακόμη εντός μας, μα το φωνάζει με χίλιους τρόπους το έργο του πως πρόκειται για ποίημα. Φιλοσοφικό μεν, αλλά ποίημα.

Επομένως ο Λιαντίνης ακολουθεί την εναλλαγή ύλης και πνεύματος που περιγράφει για το Rilke. Και που στο Χάσμα Σεισμού δίνεται ακόμη πιο παραστατικά:

"Ο ποιητής δεν προετοιμάζει το θάνατό του με την σπατάλη της ζωής του, όπως συμβαίνει με τους πολλούς, αλλά πραγματοποιεί τη ζωή του με την σπατάλη του θανάτου του. Σαν τον μυθικό Ερυσίχθονα, τρέφεται με τις σάρκες του κι όταν σπαράξει και το τελευταίο κομμάτι τους, πεθαίνει. Ακριβώς την ώρα που ο θάνατος δεν βρίσκει τίποτα να του πάρει"

(ΧΑΣΜΑ ΣΕΙΣΜΟΥ, σελ. 105)

Πώς λοιπόν να μιλήσουμε για αυτοκτονία στον Ταΰγετο; Ακόμη και αν παραβλέψουμε όλες τις σχετικές απορίες μας...

Μόνο εάν αρνηθούμε την ποιητική φύση του Λιαντίνη. Και δεν του αναγνωρίσουμε πως όλη η ζωή του εστάθηκε ένα ποίημα. Το αληθινώτερο ποίημά του. Και μία προσεκτική μελέτη θανάτου. Κι όχι μόνο οι τελευταίες στιγμές στον Ταΰγετο. Ο θάνατος του Λιαντίνη, αν κι εφόσον ισχύουν τα όσα βεβαιώθηκαν από τους αρμόδιους επιστήμονες, ήρθε τη στιγμή που δεν είχε τίποτε να του πάρει...

Φεύγω αυτοθέλητα, έτσι ξεκινά το τελευταίο γράμμα. Αφανίζομαι όρθιος, στιβαρός και περήφανος. Και παρακάτω θα πει: Πεθαίνω.

Σε χρόνο ενεστώτα. Και ο ενεστώτας περικλείει τη δραματική ένταση του τώρα αλλά χωρίς προσδιορισμό τέλους...

Ημερομηνία στο γράμμα αυτό δε θα βάλει. Εκτός από εκείνη που αναφέρεται στο στεφάνωμα του Λυκούργου και του Σολωμού. Και όπως αυτή προκύπτει από το γράμμα που έστειλε στο ζεύγος Κεκέ. Όμως εκεί θα κάνει λόγο για δυο μέρες μέχρι να γυρίσει...

Για πού λοιπόν φεύγει ο Λιαντίνης την 1η Ιουνίου 1998;

Σε άλλους καιρούς ήμουν κι εγώ τελείως σίγουρη. Τότε που αγνοούσα πολλά. Όπως και το γράμμα στο ζεύγος Κεκέ. Όπως και τη σχέση της φωτογραφίας στη Ζάκυνθο με τη σπηλιά του Ταϋγέτου. Φορά ο Λιαντίνης στη φωτογραφία αυτή τα ίδια παπούτσια που βρέθηκαν δίπλα στο σκελετό.

Σςςςςςςς! λένε μερικοί. Μη μιλάς γι' αυτά. Ή τουλάχιστον ρώτα να σου εξηγήσουμε.

Γιατί άλλον Λιαντίνη είδε ο ταξιτζής και άλλα βρήκαν εκεί πάνω τα ΕΜΑΚ... Με άλλα ρούχα και με άλλα παπούτσια.

Να ρωτήσω, βρε παιδί μου. Μα να είναι τουλάχιστον κάποιος που γνώριζε το Λιαντίνη. Και να μη μου φέρνει στο μυαλό την ειρωνεία του:

Παράθεση :
ΓΚΕΜΜΑ, σελίδα 57 και 58

Τώρα εσύ φέρε τις αποστομωτικές αντιρρήσεις σου. […]

Εντάξει. Δε διαφωνώ μαζί σου. Αλλά στο δικό μου ζητούμενο όλα ετούτα που λες είναι σκύβαλα, και τσάνταλα, και αφουσιά. Ανάθεσε στους δημοσιογράφους να σου τα εξηγήσουν. Και στους ιεροκήρυκες.

Εγώ το πρόβλημα το βλέπω από τη σκοπιά του στοχαζόμενου και του πάσχοντα. Γιατί, αν θέλεις να σου τελειώσω όσο μελαγχολικά αρμόζει στο θέμα, θα σου θυμίσω και τούτο:

Στη διαδικασία της ψυχικής μετάλλαξης του ανθρώπου που περιγράφουμε, και στην τροπή του από το φυσικό στο αφύσικο, ο Αυνάν είναι η αρχή. Το τέλος όμως ξέρεις ποιο είναι; Είναι το aids, φίλε.

Κατάλαβες γιατί δε ρωτάω πια; Ούτε δημοσιογράφους, ούτε ιεροκήρυκες. Και το θέμα Λιαντίνη το βλέπω από τη δική του σκοπιά. Όσο μου γράφτηκε και μου αναλογεί...

Τέρμα λοιπόν τα αυτονόητα του παρελθόντος και οι απαντήσεις από δημοσιογράφους. Και ανοικτό ξανά το ερώτημα. Για πού τράβηξε ο Λιαντίνης την 1η Ιουνίου 1998;

Να δεχτώ, μπορώ να κάμω και αλλιώς; πως βρίσκεται ο σκελετός του στις Κεχρεές. Μα δεν μπορώ να δεχτώ χωρίς καμία απόδειξη τι έγινε στο ανάμεσα. Στα εφτά χρόνια που ήταν αγνοούμενος. Όχι, λοιπόν, και στους ιεροκήρυκες κάθε είδους, που επιχειρούν να μας πείσουν με το πίστευε και μη ερεύνα...

Και είναι η έρευνα αυτή όπως και κάθε άλλη. Εκ των προτέρων δέσμια των όρων του ερευνητή. Αν δηλαδή εσύ ψάχνεις οστά, οστά θα βρεις. Εγώ δεν ψάχνω τα οστά. Δεν είμαι ούτε ντετέκτιβ, ούτε ιατροδικαστής.

Ψάχνω τον ποιητή, το φιλοσοφικό ποιητή. Και τον ποιητικό φιλόσοφο. Ενδεχομένως και τον τρίτο ζητητή του όντος. Για να εννοήσω την αλήθεια που έζησε. Και όχι το θάνατό του.

Γιατί αυτός ο θάνατος, είτε δε σου αρέσει, είτε μου αρέσει, ήταν ο ακριβός θάνατος του Οιδίποδα. Ο ανείδωτος και αφανής. Και είναι η Ανάληψη της δικαιωμένης Μνήμης στον τόπο και στο χρόνο της αιώνιας δοκιμασίας του κάθε ερχόμενου ανθρώπου. (Γκέμμα, 154 )

Δεν παλεύω λοιπόν να λύσω το αίνιγμα του Λιαντίνη. Για μένα παλεύω. Για το δικό μου θάνατο στοχάζομαι. Ήγουν φιλοσοφώ.

Και μένει να εξηγήσουμε σε επόμενη ανάρτηση τη σχέση της φιλοσοφικής παιδείας για όσους ασχολούνται με ποιητές και ποιήματα...

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΙΩΝΗ
Admin
ΔΙΩΝΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 884
Location : Όπου γη και πατρίς
Registration date : 31/10/2007

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης;   Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Icon_minitimeΤετ Μαρ 24, 2010 3:34 pm

Όταν ξεκίνησε αυτό το ταξίδι και ας το είπες εξαρχής μεγάλο ούτε που φανταζόμουν πόσο μακριά πηγαίνει. Μπορεί να μη γράφω, αλλά διαβάζω με βουλιμία θα έλεγα όσα καινούρια γράφεις.

Εκείνο το απόσπασμα από το Έξυπνο Ενύπνιο για τον τρίτο δρόμο ομολογώ ότι με δυσκόλεψε αρκετά. Περισσότερο σε παρακαλουθώ όταν μιλάς για οικεία και προσβάσιμα στη εμπειρία.

Να ρωτήσω όμως κάτι; Και για το Σολωμό δεν έγραψε ο Λιαντίνης κάτι για τρίτο δρόμο; Είναι φιλοσοφικός ποιητής ή ανήκει κι αυτός στο τρίτο είδος;

_________________
ΜΕΤΡΟ ΤΑΞΗ ΚΛΙΤΟΤΗΤΑ
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://diwni.blogspot.com/
ΔΑΝΑΗ
Admin
ΔΑΝΑΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 7946
Registration date : 30/10/2007

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης;   Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Icon_minitimeΤετ Μαρ 24, 2010 3:45 pm

Ποιητής που δουλεύει το μαχαίρι
στο ανεξίτηλο τρίτο του χέρι.

Το είπε ο Ελύτης ήδη... Και ο Λιαντίνης το αναφέρει στο κεφάλαιο για την Αισθητική του Σολωμού. Με υπότιτλο: Το νέο είδος. (Χάσμα Σεισμού, 129 )

_________________
Έχω κι εγώ το έρτζι μου...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://educandus.blogspot.com/
ΔΙΩΝΗ
Admin
ΔΙΩΝΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 884
Location : Όπου γη και πατρίς
Registration date : 31/10/2007

Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης;   Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης; - Σελίδα 2 Icon_minitimeΤετ Μαρ 24, 2010 3:57 pm

ποιητής όμως...

άρα παραμένει ποιητής...

_________________
ΜΕΤΡΟ ΤΑΞΗ ΚΛΙΤΟΤΗΤΑ
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκόπηση του προφίλ των χρηστών http://diwni.blogspot.com/
 
Είναι φιλόσοφος ή ποιητής ο Λιαντίνης;
Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 4Μετάβαση στη σελίδα : 1, 2, 3, 4  Επόμενο

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
HOMA EDUCANDUS :: ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΑ :: ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ-
Μετάβαση σε: